บทที่ 382 งดกามารมณ์น่ะ รู้จักไหม?

เยี่ยนเฉินเอนพิงหมอนนุ่ม บาดแผลที่แผ่นหลังทำให้เขาไม่อาจนั่งตัวตรงได้ จึงทำได้เพียงเอียงกายน้อยๆ

เขาเฝ้ามองนาง

ดวงตาของซูหร่วนเบิกกว้างเป็นประกายวิบวับ ริมฝีปากขยับเปิดปิดไม่หยุดราวกับประทัดดอกเล็กที่ถูกจุดชนวน แตกปะทุส่งสะเก็ดไฟเปาะแปะออกมาไม่ขาดสาย