บทที่ 385 ความเสียเปรียบที่พูดไม่ออกนี้ เยี่ยนอวิ๋นจี้ต้องยอมกล้ำกลืนมันแน่นอน

“กลัวอะไร?”

เยี่ยนเฉินปรายตามองเขา “พ่อเจ้าจะตายอยู่รอมร่อ เจ้าจะลนลานจนทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาไปบ้างก็ย่อมสมเหตุสมผล”

“รอให้ควบม้าพ้นไปสักสองเมืองค่อยส่งฎีกาขอพระราชทานอภัยโทษกลับมา บอกว่าได้ยินข่าวว่าเจิ้นเป่ยอ๋องป่วยหนัก ด้วยความกตัญญูและร้อนใจจนลืมกฎเกณฑ์ จึงพลการออกจากเมืองหลวง รอให้ปรนนิบัติดูแลเจิ้นเป่ยอ๋องจนพ้นเคราะห์แล้ว จะขอเชือดคอตายชดใช้ความผิด”