บทที่ 397 เยี่ยนเฉิน เจิ้นต้องฆ่าเจ้าให้ตายให้ได้

รถม้าแล่นไปตามถนนสายยาว ม่านรถถูกสายลมพัดเปิดขึ้นมุมหนึ่ง แสงสลัวสีเทาหม่นส่องลอดเข้ามาเป็นเส้นบาง

ซูหร่วนซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเยี่ยนเฉิน ครุ่นคิดดูแล้วก็ยังไม่วางใจ จึงยืดตัวขึ้นนั่งตรงพลางมองหน้าเขา

“ท่านจะเล่นละครก็เล่นไป แต่อย่าได้ลงมือรุนแรงกับสองสามีภรรยาหย่งอันโหวจริงๆ เชียวนะ แกล้งทำพอเป็นพิธีก็พอแล้ว!”