บทที่ 412 เยี่ยนอวิ๋นจี้นี่โง่เง่าได้ใจจริงเชียว

คำพูดครึ่งประโยคนั้นของเยี่ยนเฉินกลืนหายกลับลงไปในลำคอ เขายกสองมือขึ้นยอมจำนนแต่โดยดี ก่อนจะมีรอยยิ้มพรายขึ้นมา

“มิกล้าแล้ว มิกล้าแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

พูดจบก็หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นบนตักขึ้นมา ก้มหน้าก้มตาเก็บเมล็ดสนที่กลิ้งเกลื่อนพื้นใส่กลับคืนบนผ้าทีละเม็ดละเม็ด น้ำเสียงฟังดูทั้งว่านอนสอนง่ายทั้งไร้เดียงสา