บทที่ 438 ได้ งั้นก็อยู่ต่อเถอะ!

จางต้าเฉียงยกแขนเสื้อขึ้นปาด ทั้งน้ำมูกน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มเสื้อผ้าไปหมด จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นอย่างน่าสงสาร ขอบตาแดงก่ำมองไปยังหน้าต่างแจ้งเตือนโปร่งแสงตรงหน้า

"ฉันมีแค่ความปรารถนาเดียว ฉันอยากกลับบ้าน"

หูฟังครอบหัวของตัวการ์ตูนจิบิกะพริบถี่ๆ สองที ดวงตากลมเล็กคู่นั้นแอบเหลือบไปทางอื่นด้วยความรู้สึกผิด