บทที่ 451 คืนส่งท้ายปีเก่าบัดซบ

หิมะบนไหล่เขาผลิบานเป็นวสันต์ โคมไฟสามพันดวงอบอวลจนสายลมยังพลอยอุ่น ทว่าภายในตำหนักหานจางกลับเหน็บหนาวราวกับอยู่กลางเหมันตฤดูอันยะเยือก

เยี่ยนอวิ๋นจี้สวมเพียงเสื้อตัวในที่เปิดกว้างไว้ครึ่งหนึ่ง มือข้างหนึ่งเท้าขมับนั่งอยู่ริมเตียงจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามข้อนิ้ว ส่วนมืออีกข้างที่วางอยู่บนเข่าก็สั่นระริกไม่หยุด

นับจากงานเลี้ยงในวังคราวนั้นจนถึงบัดนี้ก็ล่วงเลยมาเกือบครึ่งปีแล้ว เขาพยายามใช้สารพัดวิธีกับเรื่องบนเตียง แม้กระทั่งสูตรยาพื้นบ้านก็แอบทดลองมานับไม่ถ้วน ทว่าล้วนไร้ประโยชน์