บทที่ 462 อยากมอบบางสิ่งให้เจ้าเหลือเกิน อะไรก็ได้ทั้งนั้น

ถ่านในเตาอบเครื่องหอมส่งเสียงปะทุขึ้นมาอีกครา ประกายไฟกระเด็นตกลงบนเถ้าถ่านสีขาวหม่น สว่างวาบขึ้นแวบหนึ่งแล้วก็ดับไป ทั่วทั้งห้องยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นไม้กฤษณาผสมผสานกลิ่นกำยานอำพันทองอันเข้มข้น

ทว่าตรงปลายจมูกของหลินหว่านหนิงกลับได้กลิ่นฉุนเผ็ดร้อนเจือฝาดจางๆ อีกสายหนึ่ง กลิ่นนั้นเคล้าไปกับเหงื่อไคลเหนอะหนะติดอยู่ตามตัวนาง รมเสียจนขมับของนางเต้นตุบๆ

ผ่านไปราวเกือบครึ่งชั่วยาม ประตูตำหนักก็ถูกผลักเปิดออกเป็นช่องจากด้านนอกอีกครั้ง ชิวเอ๋อร์ลอบมุดตัวเข้ามา