บทที่ 465 หม่อมฉันตั้งครรภ์แล้วเพคะ

ซูหร่วนรีบกลืนเนื้อในปากลงคอทั้งคำ ก่อนจะลุกไปลากเก้าอี้ไผ่ตัวเตี้ยออกมาจากใต้ระเบียง วางลงข้างหม้อไฟเสียงดังตึง แล้วตบลงบนที่นั่งสองที

"มาแล้วก็มาเถอะเจ้าค่ะ กินไปคุยไปสิ"

นางยังแย้มยิ้มพลางดันถ้วยชามกับตะเกียบสะอาดข้างมือส่งไปให้ "ในหม้อยังมีเนื้ออยู่อีกตั้งเยอะแน่ะ"