บทที่ 471 ขอบอกให้ชัด ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น

สายตาของเว่ยเฟิงหยุดลงที่หลีจื่อเป็นคนแรก

เด็กสาวยังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ใบหน้าไร้สีเลือด แววตายังจับจ้องค้างไปยังทิศทางที่ดาบเล่มนั้นพุ่งมาเมื่อครู่ ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังดึงสติตัวเองกลับมาไม่ได้

ทว่า นางไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน