บทที่ 487 แผ่นดินร้างพันลี้ ชาติล่มสลายบ้านแตกสาแหรกขาด

เสิ่นเจาเย่ลืมตาโพลงขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ภาพเบื้องหน้าคือขื่อหลังคาสีเทามัว ตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งแกว่งไหวช้าๆ อยู่เหนือศีรษะ แสงเงาทอดทับวูบวาบไม่นิ่งสนิท

แผงอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เสียงกรีดร้องที่ยังไม่ทันหลุดพ้นริมฝีปากในความฝันยังคงจุกแน่นอยู่ที่คอหอย จนแทบหายใจไม่ออก มีเพียงเสียงหอบสะท้านแหบพร่าขาดห้วงดังเล็ดลอดออกมา