บทที่ 497 เขาไม่กล้า ข้ากล้าเอง

สายลมพัดกรูลงมาจากรอยแยกของม่านเมฆ สะบัดธงทิวสองฟากฝั่งลานบวงสรวงจนส่งเสียงพะพือลั่น

เบื้องล่างลานบวงสรวงเงียบสงัดราวป่าช้า

สายตาหลายคู่มองตรงไปยังร่างในอาภรณ์สีหมึกผู้อยู่หัวแถวขุนนางโดยมิได้นัดหมาย ก่อนจะรีบเบือนหลบอย่างรวดเร็ว ไม่มีผู้ใดกล้ามองสีหน้าของเยี่ยนเฉินในยามนี้เลยแม้แต่คนเดียว