บทที่ 515 เจียงลู่อี ข้ารักเจ้าเหลือเกิน

ฤดูใบไม้ผลิปีจิ้นอันที่ห้าสิบเจ็ด

ดอกท้อในตำหนักแยกชานเมืองหลวงบานสะพรั่งเป็นพวงระย้า สีชมพูอมขาวช่อแล้วช่อเล่าถ่วงกิ่งก้านให้อ่อนค้อม สายลมพัดผ่านพาละอองกลีบดอกร่วงพรูดั่งหิมะโปรย

ซูหร่วนในวัยชราผู้มีเรือนผมขาวโพลนดั่งเส้นเงิน กำลังนอนพักผ่อนอย่างสงบอยู่บนเก้าอี้เอนใต้ร่มไม้ บนร่างคลุมทับด้วยผ้าห่มขนสัตว์หนานุ่ม