บทที่ 149 วันชิวอิก

เงินสี่ล้านกว่าหยวนนี้ ยังรวมเงินบริจาคหนึ่งล้านกว่าหยวนที่ชาวจีนโพ้นทะเลท่านหนึ่งตั้งใจมอบให้เมื่อทราบข่าวเรื่องบ้านเกิด

ชาวจีนโพ้นทะเลท่านนี้มาจากหมู่บ้านตระกูลฉิน ในวัยหนุ่มเดินทางไปบุกเบิกที่หนานหยางจนกลายเป็นมหาเศรษฐี พอช่วงทศวรรษ 1980 ได้กลับมาเยี่ยมญาติที่บ้านเกิด เมื่อเห็นว่าบ้านเกิดยังล้าหลัง จึงบริจาคเงินพัฒนาท้องถิ่น ถนนคอนกรีตสายแรก โรงประปาแห่งแรก และโรงเรียนประถมหัวเฉียวแห่งแรกของหมู่บ้านตระกูลฉินล้วนสร้างขึ้นจากเงินบริจาคของชายชราท่านนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ท่านยังจัดตั้งกองทุนการศึกษาและกองทุนผู้สูงอายุไว้ในบ้านเกิด ทำให้ตอนที่พวกฉินหยวนชิงเรียนชั้นประถม เสียค่าเทอมเพียงปีละห้าสิบหยวน ช่วยแบ่งเบาภาระของครอบครัวไปได้มหาศาล และขอเพียงมีคนสอบติดมัธยมปลายหรือมหาวิทยาลัย ก็สามารถรับเงินก้อนหนึ่งจากกองทุนการศึกษาได้ทุกปี ส่งผลให้คนในหมู่บ้านตระกูลฉินที่เรียนหนังสือเก่ง แทบไม่มีใครต้องลาออกจากโรงเรียนเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าเล่าเรียนเลย

เมื่อฉินหยวนชิงโตขึ้น เขาก็ยิ่งเลื่อมใสในความรักที่ชายชรามีต่อบ้านเกิด การทุ่มเทให้ถิ่นกำเนิดมาตลอดกว่ายี่สิบปีไม่เคยแปรเปลี่ยน และไม่เคยหวังผลตอบแทนใดๆ