บทที่ 240 ฤดูกาลรับปริญญา

ห้องพักผู้ป่วยระดับวีไอพีเป็นห้องสูทขนาดใหญ่ กว้างขวาง ทั้งยังอุ่นข้าวและอุ่นน้ำแกงได้

ฉินหยวนชิงจึงขอลาหยุดงานที่มหาวิทยาลัยชั่วคราว เพื่ออยู่ดูแลภรรยาและลูกๆ ทุกวัน ส่วนพ่อกับแม่ของเขาจะแวะมาช่วงกลางวันแล้วกลับไปนอนที่บ้านตอนค่ำ เพราะระยะทางจากบ้านมาที่นี่ไม่ได้ไกลอะไร

ช่วงกลางวันมีพ่อกับแม่คอยช่วยก็ยังพอทำเนา แต่พอตกดึกเข้าช่วงหลังเที่ยงคืน ฉินหยวนชิงถึงได้ซาบซึ้งใจจริงๆ ว่าการเป็นพ่อนั้นไม่ง่ายเลยสักนิด เด็กทั้งสองคนมักจะตื่นขึ้นมาแผดเสียงร้องจ้าไม่เป็นเวล่ำเวลา น้ำนมของจิ่งเถียนก็ยังไม่ค่อยไหล เขาจึงต้องช่วยพยาบาลชงนมผงมาป้อน ทั้งยังต้องคอยเปลี่ยนผ้าอ้อม จากนักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่กลายสภาพเป็นคุณพ่อมือใหม่จอมเงอะงะไปในทันที