บทที่ 243 ปีแห่งการเก็บเกี่ยวอันอุดมสมบูรณ์

“หว่านฤดูใบไม้ผลิได้ไม่กี่กระสอบ เก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงได้ไม่กี่เมล็ด ก้าวพ้นประตูลมทรายพัดเข้าตา เดินไปข้างหน้าดินท่วมถึงคอหอย” นี่คือคำเปรียบเปรยที่ชาวบ้านในอำเภออ่าวเหวยใช้สะท้อนภาพความเป็นจริงอันโหดร้ายของที่ราบสูงดินเหลืองและหาดทรายร้างแถบนี้

ตอนที่พวกฉินหยวนชิงลงพื้นที่สำรวจอำเภออ่าวเหวย ก็พบว่าไม่ใช่ไม่มีใครคิดเรื่องการบุกเบิกที่ดิน ทว่าที่ดินทำกินที่เพิ่งบุกเบิกใหม่ มองเผินๆ แวบแรกก็ไม่ต่างอะไรกับที่ดินทำกินของตำบลและหมู่บ้านเก่าแก่โดยรอบ แต่พอน้ำชุ่มไปสักสองรอบ ถ้าไม่กลายเป็นผืนดินแตกระแหงแข็งโป๊กจนน้ำไม่ซึม กลายเป็น “แอ่งน้ำขัง” เป็นหย่อมๆ ก็เป็นเพราะดินดันความเป็นด่างขึ้นมาจนพืชผล “เหี่ยวเฉาตาย” เป็นแถบๆ ข้าวบาร์เลย์ ข้าวสาลี ปลูกแล้วปลูกเล่ารุ่นแล้วรุ่นเล่า ก็ไม่เคยเติบโตสมบูรณ์แข็งแรงได้สักที

นับแต่นั้นมาก็ไม่มีใครคิดทำเรื่องโง่ๆ พรรค์นี้อีก