บทที่ 312 นักวิทยาศาสตร์สาวสวย

ขณะที่ผู้นำเทศบาลกำลังจะโมโห อธิการบดีเฉินก็รีบพูดขึ้นทันทีว่า “ท่านผู้นำครับ ค่าก่อสร้างวิทยาเขตกับสิ่งอำนวยความสะดวกพวกนี้ สุ่ยมู่เราจะไม่ขอเงินจากทางเทศบาลแม้แต่หยวนเดียวเลยครับ พวกเราจะระดมทุนค่าก่อสร้างกันเองทั้งหมด”

“ขอแค่ทางเทศบาลช่วยเรื่องเวนคืนที่ดินกับจัดสรรที่อยู่ใหม่ให้ก็พอครับ ส่วนที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสุ่ยมู่เอง” อธิการบดีเฉินกล่าวต่อ “ท่านลองคิดดูสิครับ สถาบันวิจัยยานยนต์กับสถาบันวิจัยเครื่องยนต์อากาศยาน แค่ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาที่คณาจารย์และบุคลากรจ่ายไปเมื่อปีก่อนก็ปาเข้าไป 200 ล้านแล้ว ไหนจะภาษีจากค่าอนุญาตให้ใช้สิทธิบัตรของทั้งสองสถาบันวิจัยที่จ่ายไปอีกมากกว่า 2,000 ล้าน!”

“หลายปีมานี้ ทางเทศบาลเก็บภาษีไปได้ไม่น้อยเลยนะครับ แล้วก็อย่าลืมสิครับว่า สมาชิกสภาฯ ฉินน่ะ เวลาลงมือทำอะไรมีแต่โครงการระดับบิ๊กทั้งนั้น ถ้ามีห้องปฏิบัติการ 5 แห่ง มีนักวิจัยสักสองถึงสามพันคน นั่นก็คือนักวิจัยด้านไฮเทคเงินเดือนหลักล้านสองถึงสามพันคนเชียวนะครับ มันจะช่วยส่งเสริมภาพลักษณ์และการจับจ่ายใช้สอยของปักกิ่งได้มหาศาลขนาดไหน ที่ดินรอบๆ มหาวิทยาลัยก็จะพลอยมีมูลค่าสูงขึ้นตามไปด้วย…” อธิการบดีเฉินร่ายยาวเป็นชุด ยกเอาทั้งข้อเท็จจริงและเหตุผลมาอ้าง โดยใจความสำคัญก็คือ การสร้างวิทยาเขตใหม่ของมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่มีแต่จะทำให้เมืองปักกิ่งได้ประโยชน์ ไม่มีทางเสียเปรียบแน่นอน