บทที่ 485 สเตลลาริเตอร์

แน่นอนว่าอุปกรณ์โทคาแมกเองก็มีข้อเสียร้ายแรงอยู่เช่นกัน

อุปกรณ์โทคาแมกจำเป็นต้องอาศัยหม้อแปลงโอห์มมิกในการจุดกระแสพลาสมา ทั้งยังต้องคำนึงถึงปัญหาเรื่องโหมดการบิดเบี้ยว การฉีกขาดของพื้นผิวแม่เหล็ก และความต้านทานของผนัง ซึ่งข้อเสียเหล่านี้ทำให้อุปกรณ์โทคาแมกชำรุดเสียหายได้ง่ายและขาดเสถียรภาพ แค่รักษาระดับการทำงานต่อเนื่องได้สักหนึ่งนาทีหรือหนึ่งร้อยวินาทีก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว หากหวังจะสร้างความก้าวหน้าครั้งใหญ่บนพื้นฐานเดิมย่อมเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญ

ด้วยเหตุนี้ นักวิทยาศาสตร์กลุ่มหนึ่งจึงประดิษฐ์สเตลลาริเตอร์ขึ้นมา ซึ่งอุปกรณ์นี้แตกต่างจากโทคาแมกตรงที่เป็นอุปกรณ์ทดลองฟิวชันกักกันด้วยแม่เหล็กที่มีการเพิ่มขดลวดเกลียวภายนอก ตัวอุปกรณ์ประกอบด้วยท่อระบบปิดและขดลวดภายนอก ท่อระบบปิดมีทั้งแบบเส้นตรง ทรงลู่วิ่ง หรือเส้นโค้งสามมิติ สเตลลาริเตอร์ทั่วไปมักมีขดลวดเกลียวสองหรือสามคู่ โดยแบบแรกจะสร้างพื้นผิวแม่เหล็กคล้ายวงรี ส่วนแบบหลังจะใกล้เคียงกับรูปสามเหลี่ยม ขดลวดเกลียวที่อยู่ติดกันจะปล่อยกระแสไฟฟ้าขนาดเท่ากันแต่มีทิศทางตรงกันข้าม เมื่อสนามแม่เหล็กที่เกิดจากขดลวดเกลียวรวมเข้ากับสนามแม่เหล็กตามแนวยาว เส้นแรงแม่เหล็กจะเกิดการแปลงแบบหมุน จึงสามารถกักกันพลาสมาที่ไม่มีกระแสไฟฟ้าตามแนวยาวได้