บทที่ 520 แผนเปิดเผย

แต่ก่อน หัวเซี่ยไม่เคยด้อยไปกว่าชาติตะวันตกในเรื่องจรวดขนาดเล็กเลย ทว่าในแง่ขีดความสามารถการบรรทุกของจรวดขนาดใหญ่ ยังคงมีช่องว่างห่างจากอเมริกาและรัสเซียอยู่มาก

ยกตัวอย่างเช่น จรวดขนส่งฉางเจิงห้าที่พัฒนาขึ้นมาสำหรับภารกิจฉางเอ๋อห้าโดยเฉพาะ มีขีดความสามารถบรรทุกสู่วงโคจรระดับต่ำของโลกเพียง 25 ตัน พอไปถึงวงโคจรค้างฟ้าก็เหลือเพียง 18 ตัน และเมื่อไปถึงวงโคจรเปลี่ยนผ่านโลก-ดวงจันทร์ ก็เหลือแค่ราว 8 ตันเท่านั้น ขณะที่ยานอวกาศมีมนุษย์ควบคุมอย่างเสินโจวสิบเอ็ดและสิบสอง มวลตอนปล่อยก็ปาเข้าไปเกือบ 8 ตันแล้ว หากคำนึงว่ายานลงจอดดวงจันทร์จะต้องได้รับการออกแบบใหม่ทั้งหมดเพื่อรับมือกับสภาพแวดล้อมสนามแม่เหล็กของดวงจันทร์ อีกทั้งยังต้องแบกโมดูลลงจอดหนักอย่างน้อย 3 ตัน และโมดูลที่พักอาศัยอีกกว่า 5 ตัน น้ำหนักรวมสุดท้ายของยานลงจอดดวงจันทร์ทั้งลำอาจพุ่งเกิน 20 ตันเลยทีเดียว

ดังนั้น หากว่ากันตามสถานการณ์ปกติ จรวดฉางเจิงห้าไม่มีทางเพียงพอที่จะรองรับภารกิจส่งมนุษย์ไปลงดวงจันทร์ได้เลย แม้หัวเซี่ยจะก้าวล้ำในด้านวัสดุศาสตร์จนสามารถลดน้ำหนักของตัวยานและส่วนอื่นๆ ลงได้มาก แต่ลดอย่างไรก็ยังแตะระดับ 10 ตันอยู่ดี เรียกได้ว่าหากจะใช้จรวดขนส่งฉางเจิงห้ามาผลักดันภารกิจอวกาศที่มีมนุษย์ควบคุมของหัวเซี่ยนั้นช่างทุลักทุเลเหลือเกิน ทุลักทุเลถึงขั้นที่ว่า ต่อให้ส่งคนไปเหยียบดวงจันทร์ได้จริง ก็คงทำได้แค่ส่งไปคนเดียว แล้วต้องรีบเผ่นกลับมาอย่างลนลาน อย่าได้หวังว่าจะได้ทำกิจกรรมสำรวจหรือเรื่องอื่นเลย