บทที่ 65 เป้าหมาย: ข้อคาดการณ์ลูกเห็บ

ข้อคาดการณ์ของโกลด์บาค แน่นอนว่าฉินหยวนชิงย่อมอยากพิสูจน์

แต่น่าเสียดายที่มันยากเกินไป ด้วยความสามารถของเขาในตอนนี้ หากคิดจะพิสูจน์คงเกินกำลังไปไกล

ดังนั้น ฉินหยวนชิงจึงต้องก้าวข้ามออกจากขอบเขตของจำนวนเฉพาะเสียก่อน!

โลกคณิตศาสตร์นั้นกว้างใหญ่ไพศาล ทฤษฎีจำนวนเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น

ฉินหยวนชิงครุ่นคิดอยู่นานก็ยังไม่มีไอเดียอะไร หลังจากเลิกคาบพละ เขากลับหอพัก เปลี่ยนเสื้อผ้า คว้ากระเป๋าโน้ตบุ๊กแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังหอสมุดทันที

เทียบกับหอพักแล้ว อยู่หอสมุดยังสบายใจกว่า

เงียบสงบ ชวนให้มีสมาธิอ่านหนังสือ

หลังจากยืมหนังสือมาสองเล่มแล้วนั่งเปิดอ่าน ฉินหยวนชิงก็ค่อยๆ ตกผลึกความคิดบางอย่าง เขาเบนสายตาไปที่ข้อคาดการณ์ลูกเห็บ!

ข้อคาดการณ์ลูกเห็บ หรือที่รู้จักกันในชื่อข้อคาดการณ์คาคูตานิ หรือปัญหา 3n+1 ค้นพบโดยคาคูตานิ ชิซูโอะ นักคณิตศาสตร์ชาวญี่ปุ่น ซึ่งกล่าวไว้ว่า สำหรับจำนวนเต็มบวกทุกจำนวน หากเป็นเลขคี่ ให้คูณด้วย 3 แล้วบวก 1 หากเป็นเลขคู่ ให้หารด้วย 2 ทำวนซ้ำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ท้ายที่สุดแล้วจะได้ผลลัพธ์เป็น 1 เสมอ

ข้อคาดการณ์ลูกเห็บนี้โด่งดังอย่างยิ่งในแวดวงทฤษฎีจำนวน ยิ่งไปกว่านั้น มันไม่ได้เป็นเพียงปัญหาทฤษฎีจำนวนเท่านั้น แต่ยังเป็นปัญหาคลาสสิกในทฤษฎีจำนวนเชิงการบวกอีกด้วย ทว่าเมื่อสืบสาวถึงแก่นแท้แล้ว มันคือปัญหาการวิเคราะห์เชิงซ้อน!

ฉินหยวนชิงจรดปากกาเขียนลงบนกระดาษทด:

เมื่อ n = เลขคี่ จะมีคำตอบเสมอ โดยมี m1 = (2^n-1)/3 เป็นจำนวนอนันต์ นั่นคือ 2^n | (3m1+1)

เมื่อ n = เลขคู่ จะมี m(x+1) = m(x)+2^n×13 เป็นจำนวนอนันต์

ชื่อเสียงของข้อคาดการณ์ลูกเห็บโด่งดังเป็นรองเพียงเจ็ดปัญหาคณิตศาสตร์แห่งสหัสวรรษเท่านั้น ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา มีนักคณิตศาสตร์ชั้นนำมากมายนับไม่ถ้วนศึกษาวิจัยข้อคาดการณ์นี้ ทว่ากลับยังไม่มีใครพิสูจน์ได้เลย

สำหรับฉินหยวนชิงแล้ว ระดับความยากของข้อคาดการณ์ลูกเห็บอยู่เหนือกว่าข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดเสียด้วยซ้ำ ทว่าการมีเป้าหมายย่อมดีกว่าเคว้งคว้างไร้ทิศทางเป็นไหนๆ

ฉินหยวนชิงกำหมัดแน่น จากนี้ไปก็ได้เวลาสิงหอสมุดอีกแล้ว หอสมุดนี่แหละคือที่โปรดของฉันที่สุด!

ฉินหยวนชิงที่กำลังจมดิ่งอยู่ในทะเลหนังสือหารู้ไม่ว่า เวลานี้ที่ใต้ตึกหอพักของเขา มีนักข่าวกว่าสามสิบชีวิตกำลังประจันหน้ากับป้าผู้ดูแลหอพัก ทั้งข่มขู่ทั้งล่อลวง แกล้งทำตัวน่าสงสาร สารพัดกลเม็ดถูกงัดออกมาใช้ ทว่าป้าหอกลับมองด้วยสายตาเย็นชา ไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

"คุณป้าคะ พวกเรามาจากแผนกข่าวของยูซีค่ะ พวกเราแค่อยากขอสัมภาษณ์นิดเดียว คุณป้าช่วยเมตตาหน่อยนะคะ ให้พวกเราขึ้นไปหาฉินหยวนชิงเถอะ ไม่อย่างนั้นโบนัสเดือนนี้ของพวกเราคงปลิวหมดแน่เลย!" นักข่าวสาวจากยูซีเอ่ยปากอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร ประกอบกับเป็นสาวแบ๊วผิวขาวขายาว ชวนให้รู้สึกเอ็นดูจับใจ

บนตึกหอพัก มีนักศึกษาชายหลายคนมองสาวน้อยคนนี้จนตาเป็นประกาย น้ำลายแทบสอ อยากจะวิ่งลงไปทำตัวเป็นฮีโร่ช่วยสาวงามพาขึ้นมาข้างบนเสียให้รู้แล้วรู้รอด

"ไม่ได้! ที่นี่หอพักชาย ผู้หญิงห้ามเข้า!" ป้าผู้ดูแลหอยืนเท้าสะเอว แววตาสาดประกายเย็นเยียบ

เกลียดที่สุดก็พวกจิ้งจอกหน้าเป็นนี่แหละ อาศัยว่าสวยหน่อยชอบมาหว่านเสน่ห์อ่อยผู้ชาย แม่ไม่ชอบขี้หน้ามานานแล้ว ที่นี่มันถิ่นของแม่ ถิ่นของแม่ แม่คุมเอง

"คุณป้าครับ พวกเราเป็นผู้ชาย มาจากสำนักข่าวเทนเซ็นต์ อย่างนี้ขึ้นไปได้ใช่ไหมครับ!" นักข่าวชายได้ยินเข้าก็ยิ้มร่าทันที

กะแล้วเชียว เป็นผู้ชายยังไงก็ได้เปรียบ

"ไม่ได้! ถ้าไม่มีใบอนุญาตจากทางผู้บริหาร คนนอกห้ามเข้าเด็ดขาด!" ป้าผู้ดูแลหอจ้องเขม็งตาวาว!

ป้าเหรอ!

ป้าบ้านแกสิ!

แม่ดูแก่ขนาดนั้นเลยเรอะ!

ถ้าย้อนไปสมัยสาวๆ แม่ก็ระดับดอกไม้งามเหมือนกันนะ ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นป้าไปได้ ดูอย่างเจ้าหนุ่มฉินหยวนชิงสิ รู้จักเข้าหาคนที่สุด เจอหน้าทีไรก็เรียกพี่ตลอด เรียกพี่ฟังรื่นหูกว่าตั้งเยอะ

"พวกเราเป็นนักข่าวนะครับ พวกเรามีสิทธิทำข่าว!" นักข่าวคนหนึ่งเริ่มมีน้ำโห ปกติพวกเขาไปที่ไหน ใครๆ ก็ต้องคอยต้อนรับขับสู้ประเคนของดีๆ ให้ตลอด ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ต้องมาเจอการปฏิบัติแบบนี้

นักข่าวเนี่ยคือราชาไร้มงกุฎเชียวนะ!

"พวกเธอมีสิทธิทำข่าว ฉันก็มีสิทธิปฏิเสธย่ะ!" ป้าหอของขึ้นทันควัน เจ้าหนุ่มไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนี้ยังกล้าอ้างว่านักข่าวคือราชาไร้มงกุฎอีกเรอะ!

ที่นี่ไม่ใช่ข้างนอกนะยะ แต่เป็นมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่! ถ้าไม่ใช่ผู้บริหารสั่งมา ต่อให้เป็นผู้ว่าฯ เมืองมาเอง ป้าคนนี้ก็ขวางไว้หน้าประตูได้เหมือนกัน

เสี่ยวพั่งเพิ่งเดินกลับมาถึงหอ พอเห็นภาพตรงหน้าก็รีบหยิบโทรศัพท์โทรหาฉินหยวนชิงทันที แต่น่าเสียดายที่ระบบแจ้งว่าอีกฝ่ายปิดเครื่อง

ไม่รู้ใครตะโกนขึ้นมาว่า "นั่นรูมเมตของฉินหยวนชิงนี่นา!" นักข่าวกว่าสามสิบชีวิตพลันแตกฮือ เลิกต่อกรกับป้าหอทันที ป้าหอดุร้ายเกินไป พวกเขาคนเยอะแค่ไหนก็เอาไม่อยู่ พริบตานั้น ทุกคนก็กรูเข้าไปล้อมตัวเสี่ยวพั่งไว้แทน

"ฉิบหายแล้ว…" เสี่ยวพั่งถึงกับตาค้าง หัวใจเต้นรัวตุ้มๆ ต่อมๆ เกิดมาเขายังไม่เคยเจอกองทัพคนเยอะขนาดนี้มาก่อน ร่างกายสั่นเทิ้ม ขาสองข้างสั่นพั่บๆ

"ให้ตายสิ โธ่โว้ย ฉินหยวนชิง ไอ้เวรเอ๊ย ตัวเองก่อเรื่องไว้แท้ๆ แต่กลับให้ฉันมารับเคราะห์แทนเนี่ยนะ!" เสี่ยวพั่งกลืนน้ำลายเอื๊อก ก่นด่าฉินหยวนชิงในใจอย่างบ้าคลั่ง

เขามีเรื่องสำคัญต้องทำนะ ยังต้องไปเดินเล่นดูหนังกับแฟนสาวตัวน้อยอยู่เลย แถมยังต้องไป 'ทัศนศึกษา' โรงแรมด้วยกันอีก

พวกแกมาล้อมฉันไว้แบบนี้ ทำฉันเสียฤกษ์หมด จะชดใช้ไหวไหมฮะ

เสี่ยวพั่งคิดจะอาศัยร่างยักษ์ทำตัวเป็นรถแทรกเตอร์ชนฝ่าวงล้อมออกไป ทว่าพอมองไปรอบกายกลับพบแต่สาวน้อยน่ารักเต็มไปหมด แต่ละคนแต่งตัวน่ารักสุดๆ ดวงตากลมโตมองมาที่เขาอย่างเว้าวอนน่าสงสาร แรงมหาศาลจากร่างยักษ์ของเสี่ยวพั่งก็พลันมลายหายไปในพริบตา

สาวสวย!

สาวแบ๊วทั้งนั้นเลย!

เสี่ยวพั่งไม่รักดี โดนสะกดจนหัวปักหัวปำ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพล่ามตอบอะไรออกไปบ้าง หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เหล่านักข่าวที่ได้ข้อมูลสมใจอยากต่างทยอยแยกย้ายไปด้วยความพึงพอใจ ปล่อยให้เสี่ยวพั่งเดินกลับหอพักไปด้วยสภาพล่องลอยมึนงง

ฉันคือใคร?

ฉันมาจากไหน?

แล้วฉันกำลังจะไปไหน?

คำถามเชิงปรัชญาสุดยอดสามข้อของมนุษยชาติผุดขึ้นมาในหัวของเสี่ยวพั่ง เขาตกอยู่ในภาวะจิตใจปิดสวิตช์อย่างหนัก ภายในหัวมีแต่เครื่องหมายคำถามลอยเคว้ง

ฉินหยวนชิงกลับมาถึงห้อง พอเห็นสภาพเสี่ยวพั่งที่นั่งเหม่อลอยไร้แววตาก็ตกใจ อ้าว วันนี้ฉันอุตส่าห์กลับเร็วขึ้นครึ่งชั่วโมง ทำไมถึงได้มาเจอไอ้เสี่ยวพั่งในสภาพนี้ได้ล่ะเนี่ย

"เสี่ยวพั่ง แกเป็นอะไรไป อย่าทำให้ตกใจสิวะ!" ฉินหยวนชิงแทบจะควักมือถือขึ้นมาโทรเรียกรถพยาบาลส่งแผนกจิตเวชอยู่รอมร่อ

"ฉันคือใคร?"

"ฉันมาจากไหน?"

"แล้วฉันกำลังจะไปไหน?"

เสี่ยวพั่งเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย

"สติหน่อยสิวะ เสี่ยวพั่ง แกไม่ได้มีนัดจะไปเปิดหูเปิดตากับอิ๋งอิ๋งที่โรงแรมหรอกเหรอ โดนเขาทิ้งแล้วหรือไง? ช็อกหนักขนาดนั้นเชียว?" ฉินหยวนชิงจินตนาการไปไกล โดนแฟนเด็กทิ้งเหรอ? หรือว่าตอนอยู่โรงแรมตื่นเต้นเกินไป ยังไม่ทันเปิดศึกก็หมดน้ำยาซะก่อนแล้ว?

"เชี่ย!"

"เชี่ยเอ๊ย!"

"เชี่ยแล้ว…!"

เสี่ยวพั่งสะดุ้งสุดตัว เฮ้ย จริงสิ ทำไมฉันยังอยู่หอพักล่ะ ฉันนัดกับอิ๋งอิ๋งไว้ไม่ใช่เหรอ ต้องไปเดินเล่นดูหนังด้วยกัน แล้วคืนนี้ก็ไม่กลับหอเพื่อไปสำรวจโรงแรมด้วยกันไม่ใช่เรอะ?

พอเหลือบมองมือถือ แบตเตอรี่หมดเกลี้ยงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เสี่ยวพั่งกลิ้งตกลงมาจากเตียงอย่างลนลาน รีบเสียบสายชาร์จแล้วเปิดเครื่อง พบว่ามีสายที่ไม่ได้รับโทรเข้ามาหลายสิบสาย!

"อ๊าก…!" เสี่ยวพั่งส่งเสียงร้องโหยหวนปานหมูถูกเชือดจนสะเทือนไปทั้งตึก ทุกคนต่างได้ยินเสียงนี้กันถ้วนหน้า

"ฉินหยวนชิง ฉันจะสู้ตายกับแก!" เสี่ยวพั่งตาแดงก่ำ เพื่อคืนนี้ เขาเตรียมตัวมานานแค่ไหน ตื่นเต้นมาตั้งเท่าไหร่ ฝันหวานไปกี่ครั้งกว่าจะรอจนถึงวันนี้ได้ แล้วผลลัพธ์คือต้องมาชวดไปแบบนี้เนี่ยนะ!

"เฮ้ย เสี่ยวพั่ง แกบ้าไปแล้วเรอะ!" ฉินหยวนชิงอาศัยความแข็งแรงและแรงที่มากกว่า จัดการกดตัวเสี่ยวพั่งติดกำแพงไว้ เสี่ยวพั่งดิ้นรนไม่หยุด แต่จะไปสู้แรงได้ยังไง

เห็นอ้วนๆ แบบนี้ เอาเข้าจริงไม่ได้มีเรี่ยวแรงอะไรเลย

ไม่นานนัก โทรศัพท์ของเสี่ยวพั่งก็ดังขึ้น ฉินหยวนชิงชำเลืองมองแวบหนึ่ง "อาละวาดพอหรือยัง อิ๋งอิ๋งของแกโทรมาแล้วเนี่ย!"

หลังจากฟังเสี่ยวพั่งเล่ากระท่อนกระแท่น ฉินหยวนชิงก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ที่แท้เขาก็เป็นผู้บริสุทธิ์ นักข่าวมาขอสัมภาษณ์มันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยเล่า

เขาไม่ได้เป็นคนเรียกนักข่าวมาสักหน่อย เสี่ยวพั่งซวยเอง จะโทษก็ต้องโทษที่ตัวเองอ้วนเกินไปจนวิ่งหนีไม่ทัน

พอได้ยินเสียงเสี่ยวพั่งเอ่ยขอโทษขอโพยฝ่ายหญิงผ่านสายโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงละล่ำละลักจนน่าสมเพช ทำตัวเหมือนพวกขี้ข้าประจบสอพลอ ช่างขายขี้หน้าผู้ชายทั้งประเทศเสียจริง

จะจีบสาวน่ะ ความเป็นลูกผู้ชายมันต้องเป็นฝ่ายคุมเกม ต้องมั่นใจในตัวเองเข้าไว้สิเว้ย!

ฉินหยวนชิงแย่งโทรศัพท์มาจากมือเสี่ยวพั่ง โดยไม่สนใจสายตาเว้าวอนน่าสงสารของอีกฝ่าย แล้วกรอกเสียงหัวเราะลงไป "อิ๋งอิ๋ง ฉันเองนะ ฉินหยวนชิง รูมเมตของเสี่ยวพั่ง!"

แฟนสาวของเสี่ยวพั่งที่กำลังแว้ดใส่รัวเป็นชุดพลันชะงักคำพูดลงทันควัน น้ำเสียงเปลี่ยนไปคนละคน กลายเป็นอ่อนหวานขึ้นมาทันตาเห็น "เทพการเรียนเองเหรอคะ ทำไมกลายเป็นคุณไปได้ล่ะคะ แล้วเสี่ยวพั่งล่ะ?"

"พอดีช่วงเย็นฉันเรียกเสี่ยวพั่งไปช่วยงานที่ห้องคณบดีน่ะ เตรียมงานสัมมนาคณิตศาสตร์ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าตอนค่ำเสี่ยวพั่งมีนัดกับเธอ เธอก็รู้นี่ว่าเสี่ยวพั่งเป็นคนยังไง มีน้ำใจจะตาย แถมทำงานก็จริงจัง ก็เลยต้องเบี้ยวนัดเธอไป เรื่องนี้ฉันต้องขอโทษเธอด้วยจริงๆ นะ!" ฉินหยวนชิงแต่งเรื่องหน้าตาย เรื่องอ้างผู้ใหญ่บังหน้านี่เขาถนัดนักล่ะ

"ไม่เป็นไรค่ะไม่เป็นไร เรื่องสำคัญต้องมาก่อนอยู่แล้ว! เสี่ยวพั่งได้ช่วยงานระดับนี้ถือเป็นวาสนาที่สะสมมาแต่ชาติปางก่อนของเขาแล้วล่ะค่ะ!" อิ๋งอิ๋งรีบตอบกลับมา

ช่างเป็นผู้หญิงที่เข้าใจอะไรง่ายจริงๆ!

ฉินหยวนชิงทอดถอนใจด้วยความซาบซึ้ง ไอ้เสี่ยวพั่งนี่จีบผู้หญิงดีๆ แบบนี้ได้ ช่างเป็นบุญแปดชาติของมันแท้ๆ ยังไม่รู้จักรักษาไว้ให้ดี คืนนี้โอกาสทองแท้ๆ ดันไปเบี้ยวนัดเขา ที่สำคัญคือโทรศัพท์ก็ดันไม่รับ โดนด่าก็สมควรแล้ว

"เอาอย่างนี้ไหม พรุ่งนี้หอพักพวกเราสองห้องจัดนัดบอดกระชับมิตรกัน ฉันเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวทุกคนเอง กินข้าวเสร็จแล้วค่อยไปร้องเกะกันต่อ เป็นไง!" ฉินหยวนชิงพูดพร้อมรอยยิ้ม

"ได้เลยค่ะ! ไม่มีปัญหา!" อิ๋งอิ๋งตอบตกลง และในสายก็มีเสียงเฮของสาวๆ ดังแว่วเข้ามา

ฉินหยวนชิงส่งโทรศัพท์คืนให้เสี่ยวพั่ง เจ้าตัวเริ่มได้สติกลับมาแล้ว มองฉินหยวนชิงด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้งใจ!

ลูกพี่ก็คือลูกพี่จริงๆ!

ผลการเรียนดี เป็นเทพนักเรียน! แถมเรื่องหลอกผู้หญิงก็ยังโกหกได้หน้าไม่เปลี่ยนสี มิน่าล่ะ หน้าตาก็ธรรมดาๆ แต่กลับจีบดาวเด่นของเป่ยเตี้ยนติด

ถ้ามีใครมาถามเสี่ยวพั่งว่า ยอมรับนับถือไหม!

เสี่ยวพั่งคงตอบเสียงดังฟังชัดแน่นอนว่า: ยอมกราบเลยครับ!

ฉินหยวนชิงไม่สนใจสายตาซาบซึ้งของเสี่ยวพั่ง เขาหยิบกางเกงในตัวหนึ่งแล้วเดินเลี้ยวเข้าห้องน้ำไป ทุกวันเขาต้องอาบน้ำ ถ้าจะให้เหมือนคนอื่นที่สองสามวันถึงจะอาบน้ำสักครั้ง ฉินหยวนชิงทนไม่ไหวหรอก

นี่อาจเป็นความแตกต่างอย่างหนึ่งระหว่างคนทางใต้กับคนทางเหนือ

พอฉินหยวนชิงอาบน้ำเสร็จ หลิวเฟิงกับจางเจี๋ยก็เดินคอตกกลับห้องมาในสภาพหมดอาลัยตายอยาก ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเดตวันนี้คงไม่ราบรื่นเท่าไหร่ ไม่อย่างนั้นสองคนนี้คงเดินระริกระรี้เชิดหน้าชูตาเข้ามาแล้ว

ฉินหยวนชิงไม่ได้ถามเรื่องการไปเดตของทั้งคู่ แต่บอกเรื่องนัดเลี้ยงสังสรรค์เชื่อมสัมพันธ์กับห้องพักของแฟนเสี่ยวพั่งในวันพรุ่งนี้แทน และบอกให้ทั้งสามคนไปเตรียมตัวให้ดี มื้อนี้เขาเลี้ยงเอง

ทันใดนั้นหลิวเฟิงกับจางเจี๋ยก็ฟื้นคืนชีพเลือดเต็มหลอด ส่งเสียงหอนลั่นเหมือนหมาป่า ไม่มีใครพูดถึงเรื่องหารเท่าสักคำ พวกเขารู้อยู่แล้วว่าฉินหยวนชิงรวย บัตรอาหารใบเดียวกินยังไงก็ไม่มีวันหมด ทุกมื้อจัดเต็มเนื้อเน้นๆ ตลอด

ตามก้นขาใหญ่ระดับนี้ จะไปพูดเรื่องหารเท่าทำไมกัน นั่นมันหาเรื่องลำบากใจให้ตัวเองชัดๆ