บทที่ 100 กำเนิดรายงานรายสัปดาห์แห่งต้าถัง

        ของที่พิมพ์ออกมาคุณภาพด้อยไปบ้าง แต่… นี่ก็คือการพิมพ์เป็นล็อตๆ! นี่ไม่เร็วกว่าการที่พวกเขาเคยคัดลอกหนังสือเล่มหนึ่งมามากมายหรอกรึ?!

        เห็นได้ชัดว่า บัณฑิตเหล่านี้ล้วนแต่ฉลาดมาก ไม่ได้โง่ขนาดนั้น

        “ใช่! การปรากฏขึ้นของเทคโนโลยีการพิมพ์หมายความว่าหนังสือจะแพร่หลายเป็นจำนวนมาก และการปรากฏขึ้นของเทคโนโลยีการทำกระดาษยิ่งทำให้ราคาของหนังสือจะลดลงมาถึงระดับที่ชาวบ้านธรรมดาสามารถยอมรับได้” หลี่เค่อกล่าวอย่างจริงจัง

        ในยุคนี้ หนังสือนั้นแพงอย่างแท้จริง! หนึ่งอักษรพันตำลึงทองอย่างแท้จริง! หนังสือธรรมดาที่สุดหนึ่งเล่มของต้าถัง หรือก็คือหนังสือหนึ่งหมื่นตัวอักษร ก็ต้องราคา 10 ก้วน! หรืออาจจะมากกว่านั้น! เป็นแนวคิดแบบไหน? สามารถแลกเสบียงอาหารได้หนึ่งหมื่นจิน!

        นี่คือหนังสือประเภทเรียนรู้เบื้องต้น หนังสือที่มีคุณค่าสูงกว่านั้น ยิ่งแพง!

        นี่ก็คือสาเหตุที่คนธรรมดาไม่สามารถเรียนหนังสือได้ เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ตระกูลขุนนางเก่าแก่ควบคุมช่องทางการเรียนรู้ทั้งหมดไว้

        บัณฑิตทุกคนต่างก็ตื่นเต้นอย่างหาที่เปรียบมิได้! พวกเขาล้วนแต่มาจากครอบครัวที่ยากจน พวกเขาเข้าใจดีเกินไปแล้วว่าการอยากจะเรียนหนังสือ แต่ไม่มีหนังสือให้อ่านนั้นเป็นอย่างไร

        และตอนนี้ สู่หวางเตี้ยนเซี่ยทรงพูดแล้วทำจริง ให้โอกาสแก่บัณฑิตจากตระกูลยากจนทุกคน ให้โอกาสแก่คนธรรมดาทุกคน!

        “ในอนาคต พวกเรายังต้องเสริมสร้างระบบการสอบขุนนางของต้าถัง ทำให้การสอบขุนนางของต้าถังกลายเป็นช่องทางของบัณฑิตทุกคน และไม่ใช่แค่ตระกูลบัณฑิตเข้าร่วม แต่เป็นการเปิดรับคนทั่วหล้า” หลี่เค่อกล่าวอย่างจริงจังอีกครั้ง

        “และทุกท่าน ทั้งหมดนี้การจะเริ่มต้นได้ เพียงแค่ข้าคนเดียวไม่สามารถทำได้สำเร็จ จำเป็นต้องอาศัยกำลังของทุกท่าน” หลี่เค่อพูดถึงตรงนี้ สีหน้าก็พลันเคร่งขรึม ประสานมือสองข้างโค้งตัวคารวะบัณฑิตทุกคน

        การกระทำนี้ของหลี่เค่อ ทำให้บัณฑิตหลายคนถึงกับตาแดงก่ำโดยตรง พวกเขาเคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้เมื่อไหร่กัน? ที่วิทยาลัยหลวง ที่สำนักศึกษาหลวงกั๋วจื่อเจี้ยนและที่อื่นๆ พวกเขาล้วนแต่ถูกคนดูถูก

        และที่นี่กับหลี่เค่อ สู่หวางเตี้ยนเซี่ยไม่เพียงแต่ทำให้พวกเขาได้เห็นความหวังในอนาคต ที่สำคัญกว่านั้นคือความเคารพที่สู่หวางเตี้ยนเซี่ยมีต่อพวกเขา

        “ข้าน้อยขอถวายชีวิตเพื่อสู่หวางเตี้ยนเซี่ย!” บัณฑิตคนหนึ่งถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม โค้งตัวประสานมือคารวะ

        “ข้าน้อยขอถวายชีวิตเพื่อสู่หวางเตี้ยนเซี่ย!” บัณฑิตทุกคนต่างก็ทำท่าทางที่ใกล้เคียงกัน

        ช่างฝีมือเหล่านั้นที่อยู่ข้างๆ เบ้ปากอย่างดูถูก มาอีกแล้ว สามวันครั้งห้าวันหนก็มีมาทีหนึ่ง ต่อคิว รู้จักไหม? ต่อคิว!

        “ข้าไม่ต้องการให้พวกท่านมาถวายชีวิตเพื่อข้า พวกท่านต้องเก็บรักษาร่างกายที่มีประโยชน์ไว้ ในช่วงชีวิตที่ยังมีอยู่จงใช้ความสามารถสูงสุดของพวกท่าน ไปผลักดันนโยบายเหล่านี้! นี่ถึงจะเป็นสิ่งที่พวกท่านควรจะทำอย่างแท้จริง ในระหว่างกระบวนการนี้ บางทีพวกท่านบางคนอาจจะตายจริงๆ แต่พวกท่านถูกกำหนดให้ต้องจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ เพราะพวกท่านได้ริเริ่มยุคใหม่!”

        “ตายไปพวกท่านคนหนึ่ง ก็ยังมีพวกท่านอีกนับหมื่นนับแสนที่รู้สึกร่วมกับจิตวิญญาณของพวกท่าน เดินบนเส้นทางของพวกท่าน! และพวกท่านก็คือผู้นำทางจิตวิญญาณของพวกเขา!” หลี่เค่อกล่าวอย่างจริงจัง

        “ขอรับ!” บัณฑิตทุกคนต่างก็ตื่นเต้นอย่างหาที่เปรียบมิได้! ในฐานะบัณฑิต การได้จารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ก็คือเกียรติยศที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!

        “ตอนนี้ พวกเราจะแบ่งเป็นสองกลุ่มเขียนบทความ และรายงานรายสัปดาห์แห่งต้าถังนี้ ก็คือไม้กระบองแรกที่ข้าบอกกับพวกท่านว่าพวกเราจะใช้ทลายระบบบางอย่างของต้าถัง! แต่พวกเราย่อมต้องเผชิญกับอุปสรรคที่ไม่เคยมีมาก่อน เป็นอุปสรรคที่ไม่เคยมีมาก่อน ข้าคิดว่าพวกท่านควรจะรู้ดีกว่าข้า! เพราะในระหว่างกระบวนการอ่านหนังสือของพวกท่านก็ได้ประสบกับข้อจำกัดต่างๆ เหล่านี้มาแล้ว!”

        “ก็เหมือนกับตาข่ายขนาดใหญ่ทีละผืนๆ ที่พันธนาการพวกท่านไว้ตรงกลาง ทำให้พวกท่านที่อยู่ในสังคมนี้ไม่มีที่ให้หนี! ดังนั้น การจะทะลวงผ่านตาข่ายผืนนี้ไป ความยากลำบากที่ต้องเผชิญ พวกท่านจะสัมผัสได้รึ?” หลี่เค่อกล่าวด้วยสีหน้าที่สงบนิ่ง

        บัณฑิตทุกคนต่างนิ่งเงียบ!

        “ให้พวกเขาดู นี่คือตัวอย่าง เป็นการพิมพ์ทดลอง ถึงตอนนั้นของจริงจะมีการแก้ไขเล็กน้อย แต่เนื้อหาหลักไม่เปลี่ยนแปลง” หลี่เค่อโบกมือ

        คนที่เถียนเหมิงพามาข้างๆ ก็รีบนำรายงานรายสัปดาห์แห่งต้าถังฉบับพิมพ์ครั้งแรกที่พิมพ์เสร็จแล้วส่งไปในมือของพวกเขาทันที คนละหนึ่งฉบับ

        หนังสือพิมพ์ในยุคนี้ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะเหมือนกับยุคหลัง ที่จะใส่เนื้อหามากมายขนาดนั้น ไม่จำเป็น สำหรับคนในยุคนี้แล้ว การได้เห็นกระดาษที่เขียนตัวอักษรก็ไม่ง่ายแล้ว

        และหนังสือพิมพ์ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะพิมพ์ทั้งสองด้าน คุณภาพของกระดาษและคุณภาพการพิมพ์ก็ตามไม่ทัน

        รายงานรายสัปดาห์แห่งต้าถังฉบับปฐมฤกษ์มีเพียงสองบทความ

        บทความแรกคือบทความหลัก แต่บัณฑิตเหล่านี้พอเปิดดู ก็ถูกทำให้ตกใจไปทีหนึ่ง

        ตำแหน่งมุมซ้ายบนของหน้าแรก ใช้ตัวอักษรขนาดใหญ่มากพิมพ์ไว้ รายงานรายสัปดาห์แห่งต้าถัง มุมขวาล่างเขียนไว้ว่าฉบับปฐมฤกษ์

        จากนั้นบรรทัดข้างล่างก็คือหัวข้อ ตกตะลึง ฝ่าบาทฮ่องเต้แห่งต้าถังกลับทรงกระทำเรื่องเช่นนี้!

        บัณฑิตทุกคนต่างก็โง่งันไป นี่มันหัวข้อบ้าอะไรกัน แต่… อย่าว่าไปเลยนะ ในใจของพวกเขาค่อนข้างจะสงสัยอยู่บ้างว่า ฝ่าบาทตกลงแล้วทรงทำเรื่องอะไร

        เนื้อหาหลัก: ก็เมื่อฤดูหนาวปีที่แล้ว ฝ่าบาทฮ่องเต้แห่งต้าถังได้ทรงตัดสินพระทัยใช้กำลังทหารต่อถู่กู่ฮัน อย่างเป็นทางการ! หลายคนอาจจะไม่รู้ว่าถู่กู่ฮัน คือที่ใด มันตั้งอยู่ทางตอนใต้ของระเบียงเหอซีที่สำคัญที่สุดของต้าถัง ที่เชื่อมต่อไปยังด่านอวี้เหมินในซีอวี้…

        ที่ตัดสินพระทัยเช่นนี้ ก็เพราะว่าผู้นำของถู่กู่ฮัน มู่หรงฝูอวิ่นเป็นคนเลวทรามไร้ยางอาย กลับกลอกสามครั้งสองครา พอทัพต้าถังใกล้จะมาถึง พวกเขาก็ร้องขอความเมตตาประนีประนอม แสวงหาของพระราชทานจากฝ่าบาท และพอทัพของต้าถังถอยกลับไป พวกเขาก็กลับมาเผาปล้นชายแดนต้าถังอีก!

        ต่อไปก็คือการใส่ร้ายมู่หรงฝูอวิ่นเป็นยืดยาว วาดภาพเขาให้กลายเป็นคนเลวทรามที่ชั่วช้าสามานย์ กลับกลอก ปีศาจกินคน

        “นี่… เตี้ยนเซี่ย นี่จะไม่ตรงกับความจริงไปหน่อยรึขอรับ?” บัณฑิตคนหนึ่งทนไม่ไหวจริงๆ ลีลาการเขียนที่เรียกได้ว่าเป็นภาษาชาวบ้านนั้นเขาทนแล้ว บางทีความรู้ของผู้เขียนอาจจะไม่เพียงพอ แต่เนื้อหาข้างในหลายอย่างเห็นได้ชัดว่าเป็นการกุเรื่องขึ้นมา นี่ก็เพื่อที่จะปลุกเร้าความโกรธของผู้คน

        “ไม่ตรงกับความจริงรึ? หลายปีก่อนถู่กู่ฮัน ส่งทหารปล้นชายแดน บวกกับที่ประสบภัยพิบัติพอดี ทำให้ชายแดนซีอวี้ของต้าถังเกิดผู้ลี้ภัยจำนวนมาก เพราะเสบียงอาหารถูกปล้น และต้าถังระดมพลไม่ทัน บวกกับปีภัยพิบัติ ชายแดนซีอวี้ของต้าถังเกิดโศกนาฏกรรมแลกเปลี่ยนบุตรกันกิน ท่านบอกข้าสิว่านี่ไม่ตรงกับความจริงรึ?!”

        “แลกเปลี่ยนบุตรกันกินรู้หรือไม่ว่าหมายความว่าอย่างไร?” หลี่เค่อแค่นเสียงเย็นชา ไม่รอให้บัณฑิตคนนี้ตอบ เขาก็กล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “แลกเปลี่ยนบุตรกันกิน ก็คือสมบัติล้ำค่าในใจของเจ้า ก็เป็นเพียงเนื้อในชามของผู้อื่น!”

        คำพูดที่โหดร้ายเย็นชาราวกับลมเย็นระลอกหนึ่งพัดจากศีรษะของทุกคนลงมาโดยตรง

        ในฐานะคนยุคหลัง เมื่อเห็นคำศัพท์นี้ หลี่เค่อก็ไม่กล้าที่จะจินตนาการถึงภาพเช่นนั้น พ่อแม่สองคู่แลกเปลี่ยนลูกกัน จากนั้นก็นำพวกเขา… พวกเขาทนความเจ็บปวดอย่างใหญ่หลวงเพียงใด แต่จะโทษพวกเขาได้รึ? คนที่ไม่เคยทนความหิวโหยและสภาพแวดล้อมเช่นนั้น จะไม่มีทางจินตนาการถึงโศกนาฏกรรมเช่นนั้นได้ หลายครั้งถึงกับไม่ใช่การตัดสินใจโดยเจตนาของพ่อแม่

        เมื่อยืนอยู่ในยุคหลัง มีคนนับไม่ถ้วนที่จะด่าทอพ่อแม่เหล่านี้ แต่ท่านรู้หรือไม่ว่า เด็กเหล่านั้น… มีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้รึ? แม้แต่ผู้ใหญ่ก็ไม่มีอะไรจะกิน เด็กก็จะตาย

        ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ… พ่อแม่ที่เก็บลูกไว้ จะถูกผู้ลี้ภัยที่เดินทางร่วมกันที่ไม่มีลูก แต่แข็งแรงจับจ้องอยู่ ชิงลูกเหล่านี้ไป แล้วก็…

        เด็กอดตายแล้ว พวกเขาจะหลุดพ้นจากเรื่องเช่นนี้ได้รึ? ไม่ได้

        “เตี้ยนเซี่ย ข้าน้อยคิดว่าถ้อยคำเหล่านี้ยังไม่เฉียบคมพอ!” หลังจากนิ่งเงียบไปนาน บัณฑิตคนหนึ่งก็กล่าวเสียงดัง!

***********************

ตอนหน้าจะติดเหรียญแล้วนะคะ ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตอนนี้น๊า