บทที่ 1002 หนึ่งพันหนึ่งราตรี (ตอนท้าย)

เมื่อมีโอกาสที่จะเกิดนโยบายเช่นนี้ขึ้น ตระกูลขุนนางใหญ่จึงเริ่มทยอยละทิ้งการถือครองที่ดิน

พวกเขาไม่มีทางเลือก แม้ว่ามรดกที่ฝังลึกในจิตวิญญาณจะทำให้พวกเขาตัดใจจากการถือครองที่ดินจำนวนมากไม่ได้ แต่เมื่อไม่สามารถรักษาไว้ได้ พวกเขาก็จำต้องยอมสละ

เพราะใคร ๆ ก็รู้ว่าการต่อต้านราชสำนักในตอนนี้ คือการต่อต้านองค์ชายฉินหวาง และการต่อต้านองค์ชายฉินหวางก็คือการต่อต้านราษฎรทั่วหล้า และการต่อต้านราษฎรทั่วหล้าก็เท่ากับเป็นการหาความตายใส่ตัว

อย่างน้อยที่สุดพวกเขาจะไม่สามารถได้รับแรงสนับสนุนใด ๆ จากราษฎรอีกต่อไป

แม้แต่ตระกูลขุนนางใหญ่ระดับห้าแซ่เจ็ดตระกูล หากไม่นับราษฎรทั่วไปที่พวกเขาสามารถควบคุมหรือชักจูงได้ จำนวนสมาชิกในครอบครัวของพวกเขาเองจะมากมายสักเพียงใด พูดให้ใหญ่ที่สุดก็มีเพียงไม่กี่พันคนเท่านั้น