บทที่ 1037 เป็นทหารวันเดียว เป็นทหารตลอดชีวิต

"ขอรับ!"

เมื่อทหารรับคำสั่ง ทุกคนก็รีบแยกย้ายกันไปตามบ้านเรือนต่าง ๆ ทั่วทั้งหมู่บ้านก็คึกคักขึ้นทันที ผู้สูงอายุและเด็ก ๆ ที่เดินไม่สะดวกก็ถูกทหารแบก ส่วนที่เหลือก็ขนย้ายสัตว์เลี้ยง เฟอร์นิเจอร์ และสิ่งอื่น ๆ ภายในบ้าน

เนื่องจากมีสะพานหินเพียงแห่งเดียว การผ่านจึงมีจำกัด สิ่งของทั้งหมดจึงถูกกองรวมกันที่ท่าเรือ ซึ่งมีข้าหลวงการเมืองคอยจัดระเบียบอยู่ หลี่หยวนเจียก็ติดตามทหารคนอื่น ๆ ช่วยขนย้ายสิ่งของในหมู่บ้านอย่างต่อเนื่อง

ฝนที่ตกลงมาไม่หยุดหย่อน ในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยโคลน เสื้อผ้าของหลี่หยวนเจียเปียกโชกไปนานแล้ว ขากางเกงของเขาเต็มไปด้วยโคลน ใบหน้าและร่างกายของเขาก็เปื้อนโคลน มือของเขาถูกของมีคมบาดเป็นแผลเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หลี่หยวนเจียก็ไม่ได้ใส่ใจเลย

ชายหนุ่มในหมู่บ้านทั้งหมดเมื่อเห็นทหารเหล่านี้ขนย้ายสิ่งของอย่างบ้าคลั่ง โดยไม่สนใจพละกำลังของตนเอง ก็เข้าร่วมอย่างเงียบ ๆ