บทที่ 1040 ความหนักอึ้งของอำนาจ

ทุกคนที่เห็นฉากนี้ต่างก็ตกตะลึง พวกเขาสามารถจินตนาการถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้ ในช่วงสุดท้ายของชีวิต ผู้บังคับกองพันของพวกเขาได้ใช้ชีวิตของตนเองเปิดทางให้เด็กคนนี้มีความหวังที่จะมีชีวิตอยู่! เขายืนหยัดใช้ร่างกายและกระดูกของตนเองค้ำยันกำแพงที่พังทลาย หลังคา และสิ่งของหนักอื่น ๆ ไว้

"ฮือ" ทหารหนุ่มสามคนที่เพิ่งกลั้นน้ำตาไว้ได้ ก็ร้องไห้ออกมาทันที ทุกคนที่เฝ้าดูอยู่ต่างก็ตาแดงก่ำ ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยต่างก็หลั่งน้ำตาออกมาเช่นกัน ส่วนครอบครัวของจางโก่วต้านก็ร้องไห้คร่ำครวญไม่รู้ว่าเพราะอะไร

จนกระทั่งมีเสียงที่แหบแห้งและชราดังขึ้น "โอ้ สวรรค์ องค์ชาย ข้าขอโทษท่าน ข้าขอโทษท่านจริง ๆ!" พ่อของจางโก่วต้านคุกเข่าลงบนพื้น ส่งเสียงร้องไห้อย่างโหยหวน จากนั้นไม่รอให้ใครตอบสนอง เขาก็ลุกขึ้นยืน ใช้ขาที่พิการของตนเองชนเข้ากับก้อนหินขนาดใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยความคล่องแคล่วที่ไม่เคยมีมาก่อน ครั้งสุดท้ายเขาทั้งตัวพุ่งเข้าชนโดยตรง ไม่ทันที่ทุกคนจะตอบสนอง "โครม" พ่อของจางโก่วต้าน จางขาพิการ ก็ชนเข้ากับก้อนหินขนาดมหึมาอย่างรุนแรงโดยตรง เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วก้อนหินในทันที กะโหลกศีรษะของเขาก็ยุบลงไปอย่างเห็นได้ชัดเป็นบริเวณใหญ่

ฉากนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง เสียงร้องไห้ของผู้หญิงสองคนในบ้านของจางโก่วต้านดังขึ้นเล็กน้อย ข้าหลวงการเมืองที่ตอบสนองได้ก็ตะโกนเสียงดังทันทีว่า "พวกเจ้า! ควบคุมพวกเขาไว้ อย่าให้พวกเขาทำเรื่องโง่ ๆ อีก!" ทหารที่อยู่ข้าง ๆ รีบล้อมครอบครัวของจางโก่วต้านไว้ทันที

จางโก่วต้านส่งลูกที่เพิ่งได้รับการช่วยเหลือในอ้อมแขนให้กับภรรยาของตนเอง แล้วลุกขึ้นยืนกล่าวด้วยสีหน้าสงบว่า "ท่านผู้บัญชาการ ข้าขอจัดการศพพ่อของข้าได้หรือไม่"