บทที่ 1064 สอบถาม

เมื่อทุกคนรับปากแล้ว หลี่เค่อก็ยิ้มแล้วเดินตรงเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งทางด้านซ้าย ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยที่ติดตามมาก็รู้สึกตื่นเต้น สีหน้าของชายคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มคนยิ่งแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น "นี่บ้านใคร" หลี่เค่อถามขณะเดินเข้าไป "อง... องค์ชาย บ้าน... บ้านของข้าเองพ่ะย่ะค่ะ" ชายวัยสี่สิบกว่าคนหนึ่งกล่าวอย่างตะกุกตะกัก "ไม่เป็นไร อย่าตื่นเต้น พูดให้ชัดเจนก็พอ ข้าไม่ได้กินคนเสียหน่อย" หลี่เค่อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ฮ่าฮ่า" ชาวบ้านรอบ ๆ ก็หัวเราะตามออกมา "เจ้าชื่ออะไร"

"ข้าชื่อจ้าวซาน" ครั้งนี้ชายคนนั้นไม่ได้พูดติดอ่างแล้ว "ที่บ้านมีกี่คน" หลี่เค่อถามไปพลางเดินไปพลาง "หก... ไม่สิ ห้าคนพ่ะย่ะค่ะ" จ้าวซานกล่าวอย่างเขินอาย "พวกเราย้ายมาพร้อมกับลูกชายของข้า ตอนนี้เขาเป็นทหารในกองทัพต้าถังที่ชิงไห่ ปีนี้อายุยี่สิบเอ็ดแล้ว เขาได้หมั้นหมายกับผู้หญิงคนหนึ่งแล้ว เตรียมจะสร้างบ้านใหม่ เขาจึงแยกบ้านออกไปแล้ว"

"ข้ายังมีลูกชายอีกคน ลูกสาวอีกคน และพ่อของข้า" จ้าวซานพูดทุกอย่างออกมาในคราวเดียว "เป็นเรื่องดี นี่เป็นเรื่องดีนะ เจ้าต้องบอกลูกชายของเจ้าว่า แต่งงานแล้วห้ามรังแกผู้หญิงนะ" หลี่เค่อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ไม่... ไม่มีทางพ่ะย่ะค่ะ"

ขณะที่พูด ทุกคนก็เดินเข้าไปในลานบ้านของจ้าวซาน ครอบครัวของจ้าวซานก็ออกมาต้อนรับแล้ว เด็กชายคนหนึ่งและเด็กหญิงคนหนึ่งที่เพิ่งเล่นกันอยู่ในกลุ่มคน ดูเหมือนเด็กชายจะอายุประมาณสิบสามสิบสี่ ส่วนเด็กหญิงอายุประมาณสิบขวบ ตอนนี้พวกเขายืนอยู่ข้างมารดาอย่างเรียบร้อย ภรรยาของจ้าวซานดูแก่ลงมาก และพ่อของจ้าวซานที่อายุเกินหกสิบแล้วก็หลังงอจนตรงไม่ได้แล้ว "กระหม่อมผู้ชรา ขอเข้าเฝ้าองค์ชาย ขอถวายบังคมองค์ชาย" พ่อของจ้าวซานเมื่อเห็นหลี่เค่อ ก็ตื่นเต้นจนคุกเข่าลงทันที "โอ้ ผู้เฒ่า รีบลุกขึ้นเถิด" หลี่เค่อรีบยื่นมือไปประคองแขนของเขาเพื่อช่วยให้เขาลุกขึ้น "องค์ชาย กระหม่อมผู้ชราจะต้องถวายบังคมท่าน ท่านคือมหาปราชญ์ของพวกเรา" ผู้เฒ่ามีอารมณ์ตื่นเต้นมาก "ผู้เฒ่า ห้ามทำเช่นนี้โดยเด็ดขาด ต้าถังไม่เคยมีธรรมเนียมเช่นนี้ ข้าตั้งใจจะมาเยี่ยมบ้านท่าน นี่ท่านกำลังไล่ข้าออกไปหรือ" หลี่เค่อกล่าวอย่างจนใจ เมื่อได้ยินหลี่เค่อพูดเช่นนั้น จ้าวซานก็รีบประคองพ่อของเขา แล้วพูดเสียงเบาว่า "ท่านพ่อ องค์ชายไม่ชอบแบบนี้ไม่ใช่หรือ ท่านรีบลุกขึ้นเถิด"

"เฮ้อ องค์ชาย ข้า... ข้าไม่รู้จะแสดงความขอบคุณได้อย่างไร" ผู้เฒ่าถูกจ้าวซานประคองขึ้นมา ก็ทำได้แค่ยืนขึ้น คาดว่าถ้าไม่ลุกขึ้น ลูกชายของเขาก็คงจะโกรธแล้ว "พวกท่านเก็บความตั้งใจไว้ในใจก็พอแล้ว ข้ารับทราบด้วยใจจริงแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำ" หลี่เค่อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "แต่ว่าองค์ชาย ท่านทำเพื่อพวกเราที่เป็นประชาชนธรรมดามากมายขนาดนี้ พวกเราทำได้แค่กล่าวขอบคุณองค์ชายเท่านั้น เรื่องอื่น ๆ พวกเราก็ไม่สามารถช่วยองค์ชายได้เลย" ผู้เฒ่าค่อนข้างดื้อรั้น หรืออาจจะ... กังวลใจเล็กน้อย