บทที่ 1078 มีคนแทงข้างหลังข้าหรือ

นี่ก็เป็นเพียงวาทศิลป์อย่างหนึ่งเท่านั้น ในฐานะผู้ใหญ่บ้าน แม้ว่าจะไม่ใช่ข้าราชการที่ใหญ่โตอะไร แต่ถ้าเขามาเองในวันนี้ ในฐานะผู้ใหญ่บ้านก็ต้องยืนอยู่แถวหน้าสุดอย่างแน่นอน เมื่อครู่ทิศทางที่หลี่เค่อหันไป และจากสายตาของคนจำนวนไม่น้อย ก็เห็นได้ว่าเถี่ยฉุยเป็นคนหนึ่งที่ทำหน้าที่ดูแล ดังนั้นหลี่เค่อจึงพูดไปทางทิศนั้นก็พอแล้ว เถี่ยฉุยต้องอยู่ในกลุ่มนั้น ไม่ว่าจะทายถูกหรือไม่ ก็สามารถให้กำลังใจอีกฝ่ายได้ ซึ่งเป็นเรื่องที่ดี

"ข้าจำเจ้าได้ ตอนที่ข้าเพิ่งมาถึงชิงไห่ ข้าเคยกล่าวปราศรัยกับพวกเจ้าเป็นครั้งแรก เจ้าก็ยืนอยู่แถวหน้าสุด เจ้าเป็นคนแรกที่พูด และเป็นคนแรกที่เชื่อมั่นในต้าถัง" หลี่เค่อกล่าวอย่างจริงจัง เถี่ยฉุยตกตะลึงไปทั้งตัว เขาไม่คิดเลยว่าองค์ชายจะจำเขาได้จริง ๆ ในทันทีที่ความรู้สึกซาบซึ้งก็ท่วมท้นในใจ เพียงแค่การกระทำง่าย ๆ องค์ชายก็จำเขาได้ นี่มันผ่านมาหลายปีแล้ว องค์ชายก็ต้องดูแลราชกิจต่าง ๆ มากมาย มีเรื่องราวมากมายในต้าถังที่ต้องใช้กำลังขององค์ชาย องค์ชายกลับจำคนเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างเขาได้หรือ ไม่เพียงแต่เถี่ยฉุยเท่านั้น แม้แต่ชาวบ้านรอบ ๆ เถี่ยฉุยก็รู้สึกตื่นเต้น ราวกับว่าได้รับเกียรติ เพราะองค์ชายสามารถจดจำคนธรรมดาอย่างพวกเขาได้

"องค์ชายยังจำข้าได้ ชีวิตของเราในวันนี้ พิสูจน์ให้เห็นว่าการที่ข้าเชื่อในองค์ชายในตอนนั้นถูกต้องอย่างยิ่ง" เถี่ยฉุยกล่าวอย่างจริงจัง "แม้ว่าข้าจะทำไปไม่น้อย แต่ก็ขาดความพยายามของพวกเจ้าเองไม่ได้ ไปเถิด พาข้าไปดูหมู่บ้านของพวกเจ้าหน่อย" หลี่เค่อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "ขอรับ เชิญองค์ชาย"

"องค์ชาย บ้านในหมู่บ้านของเราสร้างเสร็จประมาณสองปีแล้ว อบอุ่นกว่ากระโจมที่เราเคยอยู่มาก" ขณะที่เดินเข้าไปในหมู่บ้าน เถี่ยฉุยก็กล่าวไปด้วย

"อืม สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่แน่นอน ที่สำคัญคือตอนนี้ทุ่งหญ้าถูกแบ่งออกไปแล้ว พวกเจ้ามีทุ่งหญ้าของตนเอง หรือกล่าวได้ว่าหมู่บ้านของพวกเจ้ามีทุ่งหญ้าของหมู่บ้าน เป็นอย่างไรบ้าง ทุ่งหญ้าสามารถเลี้ยงวัวและแกะได้เพียงพอหรือไม่" หลี่เค่อถาม "เพียงพอพ่ะย่ะค่ะ มีคนจากตำบลมาอธิบายให้พวกเราฟังว่าควรปล่อยปศุสัตว์อย่างไร ควรพักทุ่งหญ้าอย่างไร และมีการเสริมด้วยหญ้าอัลฟัลฟา ตอนนี้วัวและแกะของเราเติบโตได้เร็วกว่าเมื่อก่อนมาก" เถี่ยฉุยพยักหน้าอย่างจริงจัง "ดีแล้ว จำไว้ว่าทุ่งหญ้าคือบ้านเกิดที่เราชาวเลี้ยงสัตว์ต้องพึ่งพาในการดำรงชีวิต หากไม่มีทุ่งหญ้า ลูกหลานของเราก็จะไม่มีที่อยู่ ดังนั้นการปกป้องทุ่งหญ้าจึงเป็นสิ่งที่ต้องทำอย่างเต็มที่" หลี่เค่อพยักหน้าอย่างจริงจัง "ขอรับ องค์ชาย อันที่จริงทุ่งหญ้าแบบนี้ก็เหมือนกับการเลี้ยงสัตว์เร่ร่อนในสมัยก่อน ตามคำกล่าวของช่างเทคนิค เราเพียงแค่เปลี่ยนการเลี้ยงสัตว์เร่ร่อนในพื้นที่ขนาดใหญ่ของชนเผ่าใหญ่ เป็นการเลี้ยงสัตว์เร่ร่อนในพื้นที่ขนาดเล็ก โดยคนเดียว หรือแม้แต่หมู่บ้านเดียว"