บทที่ 1105 การเดิมพันของพ่อลูก

คนธรรมดามีปัญหาสุขภาพจิต ส่วนใหญ่มักจะทรมานตนเองและครอบครัว แต่ถ้าจักรพรรดิมีปัญหาสุขภาพจิต เรื่องก็จะใหญ่โตมากยิ่งขึ้น นอกจากนี้หลี่เค่อก็ไม่ต้องการให้ฉากเช่นนี้เกิดขึ้น ถึงแม้ว่าสภาพจิตใจของหลี่ซื่อหมินจะไม่มีปัญหา แต่สภาพจิตใจก็ไม่จำเป็นต้องร้ายแรงมากนัก แม้จะไม่ร้ายแรง ก็มีผลกระทบมากแล้ว "ฟังให้ชัด ข้าหมายถึง การกำจัดโครยอโดยสิ้นเชิงภายในหนึ่งปี นำดินแดนทั้งหมดของโครยอมาอยู่ภายใต้การปกครองของต้าถัง ไม่ใช่แค่การทำให้ราชวงศ์โครยอมจำนนเท่านั้น" หลี่ซื่อหมินยื่นข้อเรียกร้องของตนเองทันที "ได้! พ่อกล้าหรือไม่" หลี่เค่อตอบรับอย่างง่ายดาย "ดี! ข้ารับปากแล้ว ข้าไม่เชื่อว่าปัญหาที่ข้าไม่สามารถแก้ไขได้ เจ้าจะสามารถแก้ไขได้อย่างสมบูรณ์ภายในเวลาอันสั้นเช่นนี้" หลี่ซื่อหมินกล่าวพร้อมรอยยิ้มเยาะด้วยสีหน้าดูถูก "ตกลงตามนี้ สี่ม้ายังไล่ตามไม่ทัน" หลี่เค่อยื่นมือออกไป หลี่ซื่อหมินก็ยื่นมือออกไปตบมือกับเขา การเดิมพันระหว่างพ่อลูกก็เป็นอันตกลงกันแล้ว

หลังจากจัดการเรื่องของหลี่ซื่อหมินเสร็จแล้ว หลี่เค่อก็ไปเยี่ยมจักรพรรดินีจ่างซุนและพระสนมหยาง เดิมทีเขาตั้งใจจะมาเยี่ยม แต่เมื่อมาถึงคราวนี้ เขาก็ถูกเร่งให้มีลูกทันที ถึงแม้ว่าหลี่เค่ออยากจะพูดว่า ข้าไม่ได้คุมกำเนิดอะไรเลย แต่ปัญหาคือพูดไปแล้วเกรงว่าท่านแม่ทั้งสองก็คงจะไม่เชื่อ ดังนั้นหลี่เค่อก็ไม่ได้พูด อะไรที่ต้องพูดก็พูดออกไป ไม่น่าแปลกใจว่าทำไมคนเราเมื่ออายุมากขึ้นก็ไม่อยากกลับบ้าน หรือจะกล่าวว่าไม่อยากกลับบ้านก็ไม่ใช่ แต่บางคำพูดก็ไม่มีทางพูดออกไปได้

หลังจากออกมาจากพระสนมหยางแล้ว หลี่เค่อก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปเยี่ยมยวี่จางและคนอื่น ๆ อีกแล้ว แต่รีบออกจากวังต้าหมิงทันที หลี่เค่อมาเยี่ยมในตอนบ่าย เมื่อดูเวลาแล้วก็ใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว หลี่เค่อไม่รู้ว่าวันนี้มีคนทำงานล่วงเวลาในหน่วยงานราชการของตำหนักไท่จี๋มากแค่ไหน แต่เขาไม่ต้องการทำงานล่วงเวลาในวันนี้ แต่เขาก็ไม่อยากอยู่ในวัง ถึงแม้ว่าหลี่เยียน อู่ซิ่ว และหยางอันหนิงจะถูกท่านแม่ทั้งสองเรียกตัวมาอยู่ในวังเป็นการชั่วคราวแล้ว แต่หลี่เค่อก็คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วรีบหนีออกมา แต่เขาไม่ได้ไปที่เมืองต้าถังปู้เยี่ยเฉิง แต่ไปที่ หอฮุยเยว่ ที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ ซึ่งก็คือโรงละครฮุยเยว่ แต่ที่นี่ไม่ได้เปิดให้บุคคลภายนอกเข้าชมแล้ว แต่ถูกใช้เป็นฐานฝึกอบรม โดยส่วนใหญ่คือการซ้อมละครใหม่ ๆ หรือฝึกอบรมคนใหม่ เหตุผลที่หลี่เค่อมาที่นี่ก็เพราะมีคนหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับเขาอยู่ที่นี่ด้วย

คนคนนี้ย่อมไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น เฮ่อเหลียนหลิวหลีส่วนความสัมพันธ์ของทั้งสองคนเริ่มขึ้นเมื่อไหร่ ก็คือในวันหลังจากที่ละคร เฉียนนฺหวี่โยวหุน ออกแสดงอย่างเป็นทางการ ตอนนั้นหยางอันหนิงเรียกเธอมา ต้องบอกว่าหลี่เค่อในตอนนั้นต้านทานชุดนั้นไว้ไม่ได้จริง ๆ พลังทำลายล้างมันใหญ่เกินไป แต่สิ่งที่แตกต่างจากหยางอันหนิงและคนอื่น ๆ ก็คือ เฮ่อเหลียนหลิวหลีไม่ต้องการเป็นอนุภรรยา หรือกล่าวได้ว่าเธอไม่อยากไปอยู่ที่จวนองค์ชายฉินหวาง และไม่อยากสนุกกับความร่ำรวย แต่แค่อยากทำงานนี้ต่อไป แสดงละครที่เธอชอบ และฝึกสอนคนใหม่ ๆ และทุกครั้งที่หลี่เค่อเต็มใจมาหา เธอก็จะระบายความคิดถึง นอกเหนือจากนี้ เธอไม่ต้องการเข้าร่วมกับหยางอันหนิงและคนอื่น ๆ ตามคำพูดของเธอคือเธออายุมากเกินไป อายุมากกว่าหลี่เค่อมาก ถึงแม้ว่าตอนนี้เธออาจจะยังมีเสน่ห์อยู่ แต่เธอก็จะต้องแก่เร็วกว่าหลี่เค่ออย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลาที่เธอแก่ลง เธอก็ไม่อยากส่งผลกระทบต่อหลี่เค่อ ถึงแม้หลี่เค่อจะกล่าวว่าเขาไม่สนใจ แต่เฮ่อเหลียนหลิวหลีก็ยืนกรานที่จะรักษาความเป็นอยู่แบบนี้ไว้ดีกว่า ดังนั้นหลี่เค่อจึงไม่สามารถบังคับเธอได้ ทำได้เพียงรักษาสถานการณ์ปัจจุบันไว้ ตอนนี้เฮ่อเหลียนหลิวหลีก็อาศัยอยู่ที่หอฮุยเยว่เดิม ทำงานวิจัยเกี่ยวกับบทละครและอื่น ๆ ตลอดทั้งวัน

เมื่อเห็นหลี่เค่อ ความประหลาดใจบนใบหน้าของเฮ่อเหลียนหลิวหลีก็ยากที่จะปกปิด ผู้รับผิดชอบที่นี่เห็นหลี่เค่อมา ย่อมรู้ความสัมพันธ์ระหว่างองค์ชายกับเฮ่อเหลียนหลิวหลี ดังนั้นก็ประกาศหยุดพักผ่อนเร็วในวันนี้อย่างชาญฉลาด ในห้องที่เหลืออยู่ไม่กี่ห้องของหอฮุยเยว่ ซึ่งมีการเปลี่ยนเตียงใหม่แล้ว หลี่เค่อกอดเฮ่อเหลียนหลิวหลีไว้ ผิวของเธอนุ่มมาก ร่างกายของเธอก็นุ่มมาก ความอ่อนโยนทั้งหมดของผู้หญิงสามารถพบได้ในตัวเธอ ไม่ใช่ว่าหลี่เยียน หยางอันหนิง และคนอื่น ๆ ไม่อ่อนโยน แต่เป็นความรู้สึกที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง บางทีประสบการณ์ของเฮ่อเหลียนหลิวหลีอาจจะพิเศษกว่า แต่หลี่เค่อไม่เคยถาม แต่จากนามสกุลของเธอก็พอจะเดาได้ ไฟในห้องดับลงแล้ว ผ้าม่านไม่ได้ถูกปิด และแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างก็เหมือนน้ำค้างแข็งที่ตกลงบนพื้นหน้าเตียง ขาของทั้งสองคนพันกัน หลี่เค่อรู้สึกถึงผิวที่เรียบเนียนบนขาของเธอ แล้วถามว่า "ช่วงนี้คิดถึงข้าหรือไม่"