บทที่ 1137 สิ่งที่ได้พบเห็นแล้วยากจะลืมเลือน

บนท้องถนน ทหารสวมเกราะแต่ละนายยังคงประจำอยู่ในตำแหน่งเดิมที่ชาวบ้านเห็นเมื่อวาน อย่างมากที่สุด ทหารบางนายอาจหาที่หลบฝนเล็กน้อยโดยการพิงกำแพง แต่สถานที่เหล่านั้นก็ไม่สามารถบังฝนให้ทุกคนได้ ยิ่งไปกว่านั้น ฝนตกหนักเมื่อวานแทบจะไม่มีสิ่งใดสามารถกำบังได้เลย แต่ทหารเหล่านี้กลับยืนหยัดผ่านค่ำคืนท่ามกลางสายฝนในช่วงครึ่งหลังของคืน โดยไม่มีเสียงเอะอะโวยวาย ไม่มีเสียงบ่น และไม่มีการรบกวนชาวบ้าน พวกเขายืนนิ่งราวกับเครื่องจักรที่ไร้เสียง รอคอยรุ่งสางอย่างเงียบสงบ

บัดนี้ฟ้าสางแล้ว แต่ทหารเหล่านี้ยังคงอยู่ในสภาพพักผ่อน ณ จุดเดิม จนกระทั่งนายทหารที่ร่วมตากฝนมาตลอดทั้งคืนเช่นกันลุกขึ้นยืน และออกคำสั่งให้เคลื่อนพล ทหารเหล่านี้จึงลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แล้วรวมพลจัดแถวอย่างเป็นระเบียบด้วยความเร็วที่ชาวบ้านคาดไม่ถึง จากนั้นเสียงขานรับคำสั่งก็ดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเท้าเดินออกจากเมืองกึมซองอย่างรวดเร็ว

ราษฎรชาวชิลลาทุกคนต่างรู้สึกตกตะลึงและซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก พวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าอารมณ์นี้มาจากไหน ทหารเหล่านี้ไม่ใช่ทหารของชิลลา แต่เพราะเหตุนี้เอง พวกเขาจึงยิ่งรู้สึกประทับใจ ที่นี่ไม่ใช่ต้าถัง หากพวกเขาเป็นราษฎรของต้าถัง การที่ทหารปฏิบัติต่อพวกเขาเช่นนี้ก็พอเข้าใจได้ แต่พวกเขาไม่ใช่ ทว่าทหารเหล่านี้ยังคงรักษาคำพูดและการกระทำที่ตรงกัน ราษฎรราวกับเห็นร่างกายของพวกเขาหล่อหลอมด้วยเหล็กกล้า

...

ณ วังหลวงชิลลา เมื่อคิมต็อกมันได้รับทราบข่าวนี้ พระนางก็มีสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน "เจ้าหมายความว่า... ทหารต้าถังยืนตากฝนตลอดทั้งคืน โดยไม่ขยับเขยื้อนไปหลบฝนหรือบุกรุกเข้าไปในบ้านของชาวบ้านแม้แต่ก้าวเดียวหรือ?"