บทที่ 1164 การผงาดของตระกูลตกยาก

โบราณว่า "ความจงรักภักดีและความกตัญญูยากจะทำให้สมบูรณ์พร้อมได้ทั้งสองอย่าง" ด้านหนึ่งคือความชอบธรรมเพื่อชาติ การอุทิศพลังทั้งชีวิตเพื่อการพัฒนาต้าถัง ต่อสู้เพื่อให้ต้าถังกลายเป็นราชวงศ์ที่รุ่งเรืองอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และเพื่อไม่ให้ราษฎรนับล้าน ๆ ของต้าถังต้องตกระกำลำบากเหมือนในอดีต แต่อีกด้านหนึ่ง คือบิดามารดาที่เหนื่อยยากสายตัวแทบขาด จนร่างกายแทบจะเป็นอัมพาต เพื่อส่งเสียให้เขาได้ดิบได้ดี การเลือกทางใดทางหนึ่ง เป็นโจทย์ที่น่าสิ้นหวังยิ่งนัก

เมื่อ ตระกูลสวีแห่งหลางหยา เพิ่มเงินทุนสนับสนุนให้เป็น 200,000 กวน ดูเหมือนคำตอบทุกอย่างจะกระจ่างชัด ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้เรียกร้องให้หวังซีทำอะไร เพียงแค่ต้องการผูกสัมพันธ์เป็นทองแผ่นเดียวกัน รื้อฟื้นความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลให้กลับมาแน่นแฟ้นดังเดิม

แต่หวังซีในตอนนี้ แม้จะอยู่ในวัยหนุ่มแน่นที่ดูเหมือนจะหุนหันพลันแล่น แต่เขาไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่น เขารู้ดีว่าทำไมตระกูลสวีแห่งหลางหยาถึงมาหาเขา หากเขายอมรับเงินสนับสนุนและแต่งงานกับลูกสาวของอีกฝ่าย เขายังจะเป็นนักเรียนขององค์ชายฉินหวางคนเดิมอยู่หรือไม่? ยังจะเป็นคนที่ตั้งปณิธานว่าจะติดตามองค์ชาย และอุทิศชีวิตเพื่อสานต่ออุดมการณ์ขององค์ชายอยู่หรือไม่? อุดมการณ์ที่ส่องสว่างเจิดจรัสนั้น ราวกับจะถูกแปดเปื้อนด้วยคราบสกปรก

หวังซีตัดสินใจได้ในที่สุด เขาปฏิเสธคนของตระกูลสวีอย่างเด็ดขาด จากนั้นก็ตัดสินใจด้วยตนเอง เขาขอลางานกับหัวหน้าเพื่อกลับบ้านที่ต่างจังหวัด เขาจะไปเกลี้ยกล่อมให้บิดามารดาขายที่นา แล้วย้ายมาซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ในฉางอัน เงินเดือนของเขาเพียงพอที่จะเลี้ยงดูทั้งครอบครัว และเขาเชื่อมั่นในความสามารถของตนเอง เชื่อว่าในอนาคตเขาจะหาเงินได้มากกว่านี้ เพียงพอที่จะทำให้ครอบครัวมีความสุขได้!

นอกจากนี้ หวังซีก็ไม่ได้คิดจะแต่งงานเร็วเกินไป เขาต้องการตอบสนองนโยบายขององค์ชาย การแต่งงานเร็วเกินไปไม่ดีต่อสุขภาพ โดยเฉพาะสุขภาพของภรรยาในอนาคต เขาตัดสินใจว่าจะรอให้ตนเองผ่านพิธีสวมหมวก (บรรลุนิติภาวะ 20 ปี) เสียก่อน และภรรยาต้องมีอายุอย่างน้อย 16 ปี จึงจะแต่งงาน