บทที่ 1220 ราษฎรสรรเสริญหมื่นปี เพราะข้าขายชาติ

เมื่อราษฎรเจินล่าตั้งสติได้ ต่างก็แสดงความยินดีออกมาทางสีหน้า หลายคนคุกเข่าลงทันที และเมื่อมีคนเริ่ม คนรอบข้างก็ทำตาม

"ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี! ต้าถังจงเจริญหมื่นปี!" เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นจากกลุ่มชาวบ้าน ก่อนจะแผ่ขยายออกไปจนกลายเป็นเสียงสรรเสริญดังกระหึ่มกึกก้อง

เมื่อได้ยินเสียงเหล่านี้ ป๋าหมัวที่หนึ่งอดรู้สึกขมขื่นใจไม่ได้ เป็นกษัตริย์มาตั้งหลายปี ใครจะไปคิดว่าวันที่ราษฎรตะโกนสรรเสริญว่าทรงพระเจริญหมื่นปี คือวันที่เขาขายชาติ?

ข้าไม่ได้ครองใจราษฎรถึงขนาดนี้เชียวหรือ?

หรือนี่จะเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดที่ข้าทำมาในชีวิตนี้?