บทที่ 1244 พวกเขาแค่ไม่เข้าใจ

ปริมาณเสบียงไม่ได้มากมายอะไรนัก แต่สิ่งที่ทำให้ราษฎรและผู้อพยพเหล่านี้เงียบกริบคือ การที่ต้าถังนำยอดรวมของเสบียงบรรเทาทุกข์เหล่านี้มาติดประกาศ ซึ่งเป็นยอดรวมตามหนังสือราชการที่ราชสำนักชิลลาส่งมายังนายอำเภอท้องถิ่น แต่ด้วยเหตุผลบางประการ ยอดเสบียงจริงกลับมีไม่ครบตามจำนวน

จากนั้นต้าถังก็จัดการเติมเสบียงในส่วนที่ขาดหายไปให้จนครบ

เมื่อหวนนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น หลังจากที่ต้าถังเข้าควบคุมเมืองนี้ ความรู้สึกของเหล่าผู้อพยพช่างซับซ้อนจนยากจะอธิบายเป็นคำพูด

แต่ไม่ว่าพวกเขาจะคิดอย่างไร นโยบายที่วางไว้ของต้าถังก็ยังคงดำเนินการไปอย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง ในฤดูหนาวเช่นนี้ เกาหลี (โคกูรยอ) ไม่มีทางบุกมาแน่นอน เพราะพวกเขาก็ไม่มีเสบียงเพียงพอ กองทัพเกาหลีแนวหน้าจำนวนมากถูกโยกย้ายกลับไปแนวหลัง เพราะหากรวมตัวกันที่แนวหน้าทั้งหมด แรงกดดันด้านการส่งกำลังบำรุงของเกาหลีจะเป็นบททดสอบที่หนักหนาสาหัส

แม้จะอยู่ในเขตแดนของเกาหลีเอง แต่สำหรับเกาหลีแล้ว การเกณฑ์คนมาขนส่งเสบียงล้วนเป็นการเกณฑ์แรงงานไพร่พล ไม่เหมือนต้าถังที่มีเสบียงมากพอจะจ่ายค่าตอบแทนเพื่อชดเชยแรงงานเหล่านี้