บทที่ 1260 แหล่งที่มาของบุคลากรในหอนางโลมและย่านสถานเริงรมย์ของพวกเรากำลังจะหมดไป

คำพูดของเถ้าแก่ผู้นี้ทำให้ทุกคนรู้สึกจนใจอยู่บ้าง เรื่องนี้... มีความเป็นไปได้สูงที่จะกลายเป็นความจริง ลองคิดดูสิว่าในช่วงเวลาสั้นๆ ไม่กี่ปีมานี้ ดินแดนของต้าถังขยายอาณาเขตไปมากเพียงใด?

"นั่นเป็นเรื่องในอนาคต เรื่องของอนาคตก็ไว้พูดกันในอนาคต เมื่อถึงเวลานั้นหากต้าถังเข้มแข็งเกรียงไกร สิ่งใดควรยกเลิกก็ต้องยกเลิก นี่เป็นคำตรัสขององค์ชาย แต่เมื่อใดที่พวกเขากลายเป็นราษฎรต้าถัง ย่อมไม่อนุญาตให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นโดยเด็ดขาด หากเกิดขึ้น ทั้งผู้ซื้อและผู้ขายต้องรับโทษเท่ากัน" สวีซงกล่าวเรียบๆ

"ถ้าเช่นนั้น ที่องค์ชายเรียกพวกเรามาในครั้งนี้คือ?" เหล่าเถ้าแก่แม้จะพูดไม่ออก แต่ก็ไม่ได้โต้แย้งอะไรมากนัก พวกเขารู้ดีว่าทำแบบนี้ก็แค่เพิ่มต้นทุนเท่านั้น

การจะหาหญิงสาวจากดินแดนห่างไกลอย่างเทียนจู๋ (อินเดีย) หรือเปอร์เซียมาเป็นนางโลม ย่อมต้องฝึกฝนตั้งแต่เด็ก หรืออย่างน้อยต้องใช้เวลาฝึกฝนหนึ่งถึงสามปี ไม่อย่างนั้นลำพังแค่เรียนภาษาต้าถังก็เป็นปัญหาใหญ่แล้ว

สำหรับสตรีในย่านสถานเริงรมย์ (โกวหลาน) นั้นยังพอกล่อมแกล้มได้ ขอแค่หน้าตาสวย รูปร่างดี ก็ย่อมมีคนที่อยากลิ้มลองของแปลกใหม่ และสตรีจากแดนตะวันตกเหล่านี้ก็งดงามมีเสน่ห์เฉพาะตัวจริงๆ