บทที่ 1270 ทางเลือกที่คาดไม่ถึง

มองดูสีหน้าหวาดกลัวของ จินเต๋อหม่าน (ราชินีซอนด็อก) และเหล่าขุนนาง สวีหย่งไม่มีความคิดที่จะสนทนากับพวกมันเลยแม้แต่น้อย เขาเงื้อดาบขึ้นด้วยมือตนเอง แล้วบั่นศีรษะของจินเต๋อหม่านจนขาดกระเด็น

เพราะสิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่การสร้างประเทศใหม่ แต่สิ่งที่เขาต้องการคือความโกลาหล! ไม่ใช่แค่ที่นี่ แต่รวมถึงเหล่าขุนนางในเมือง จินเฉิง (กึมซอง - เมืองหลวงชิลลา) ด้วย

เมื่อโลหิตสาดกระเซ็นเปื้อนใบหน้า สวีหย่งกลับไม่มีสีหน้าหวั่นไหวใดๆ เขากระทั่งมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าด้วยซ้ำ

หลังจากสังหารคนเหล่านี้แล้ว สวีหย่งสั่งการลูกน้องคนหนึ่ง ให้ไปอธิบายเรื่องราวและจุดประสงค์ของพวกเขาแก่ทหารองครักษ์ที่เหลือให้เข้าใจ จากนั้น... ปล่อยตัวทหารเหล่านั้นไปให้หมด!

เพราะสวีหย่งไม่ได้คิดจะปกครองประเทศนี้ เขาจึงไม่ต้องการทหารมากมายขนาดนั้น