บทที่ 1277 ฉินฉยง เจิ้นขอไหว้วานเจ้าทำเรื่องหนึ่ง

ในประวัติศาสตร์ยุคหลัง ชื่อเสียงของฉินฉยงในหมู่ราษฎรนั้นสูงส่งมาก แต่ในต้าถังยุคปัจจุบัน ถือว่าอยู่ในระดับทั่วไป อันที่จริงเป็นเพราะปัญหาสุขภาพของเขาที่ทำให้เขาห่างหายจากศูนย์กลางอำนาจไปนาน หากไม่ใช่เพราะหลี่เค่อ สถานะของฉินฉยงในต้าถังก็คงธรรมดาสามัญ

ดูได้จากการปูนบำเหน็จของหลี่ซื่อหมิน ขุนนางยี่สิบสี่คนแห่งหอหลิงเยียน ล้วนได้รับบรรดาศักดิ์ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ ยกเว้นตู้รูฮุ่ยที่ป่วยกะทันหันจนเสียชีวิต จึงไม่ได้อวยยศตอนมีชีวิต แต่หลี่ซื่อหมินก็แต่งตั้งให้เป็น ไหลกั๋วกง หลังจากเขาเสียชีวิตได้ไม่กี่วัน

ส่วนฉินฉยงในประวัติศาสตร์ ตอนที่หลี่ซื่อหมินปูนบำเหน็จครั้งใหญ่แก่ขุนนางในปีเจินกวนที่ 11 เขาก็ไม่ได้รับการอวยยศ จนกระทั่งปีเจินกวนที่ 12 ฉินฉยงป่วยตาย หลี่ซื่อหมินถึงได้แต่งตั้งย้อนหลังให้เป็น หูกั๋วกง ในปีเจินกวนที่ 13

ดังนั้นฉินฉยงในประวัติศาสตร์จริงของต้าถังจึงไม่ได้มีความสำคัญอย่างที่จินตนาการไว้ และชื่อเสียงก็ไม่ได้โด่งดังเท่ากับในยุคหลัง

ชื่อเสียงในยุคหลังของฉินฉยงนั้นโด่งดังมาจากนิยายอย่าง สุยถังเหยี่ยนอี้ (พงศาวดารสุยถัง) เสียมากกว่า แน่นอนว่าในปัจจุบัน เพราะความสัมพันธ์กับหลี่เค่อ และความจงรักภักดีอย่างที่สุดที่ฉินฉยงมีต่อหลี่ซื่อหมิน ทำให้สถานะของฉินฉยงในต้าถังตอนนี้สูงส่งไม่น้อย