บทที่ 1296 การก่อกบฏของทหาร

ดังนั้น จำนวนทหารของอู้ปู้ชุนเซี่ยไม่เพียงไม่ลดลง แต่กลับเพิ่มขึ้นเป็นสองหมื่นนาย แม้ว่าหนึ่งหมื่นห้าพันคนที่เหลือจะไม่ใช่ทหารเจนศึก และส่วนใหญ่เป็นชาวนา แต่เมื่อได้รับการสนับสนุนอาวุธยุทโธปกรณ์ระดับต้าถัง พวกเขาก็มีศักยภาพพอฟัดพอเหวี่ยงกับกองทัพของจักรพรรดิเพราะอีกฝ่ายก็แทบไม่มีทหารฝีมือดีเหลืออยู่แล้ว

ทหารฝีมือดีถูกใช้จนหมดเกลี้ยง ที่เหลืออยู่ตอนนี้ก็เป็นเพียงกองทหารที่รวบรวมมาอย่างเร่งรีบในช่วงหลัง โลกนี้มักจะมีคนที่ยังเชื่อว่าขุนนางจะสามารถเอาชนะเขาได้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร สุดท้ายคนเหล่านี้ก็เลือกอยู่ข้างขุนนางและจักรพรรดิ

อู้ปู้ชุนเซี่ยไม่ได้ใส่ใจ เขาไม่ได้มีความรู้สึกอะไรพิเศษ เขาไม่ได้คิดจะปกครองที่นี่อยู่แล้ว ใครที่เข้าร่วมกับฝ่ายตรงข้าม เขาก็ฆ่าทิ้งโดยไม่รู้สึกผิด แต่ถ้าใครไม่เข้าร่วม เขาก็ยินดีรับไว้

ดังนั้น แม้จะมีชาวญี่ปุ่นเข้าร่วมกองทัพของอู้ปู้ชุนเซี่ยมากขึ้นเรื่อยๆ แต่พวกเขากลับไม่ได้มีความศรัทธาในตัวอู้ปู้ชุนเซี่ยมากนัก หรือจะพูดให้ถูกคือ พวกเขาไม่ได้รู้สึกดีกับอู้ปู้ชุนเซี่ยเท่าไหร่ คนที่พวกเขาซาบซึ้งใจจริงๆ คือ องค์ชายฉินหวางแห่งต้าถัง

หากไม่ใช่เพราะการสนับสนุนจากองค์ชายฉินหวาง และการสนับสนุนจากต้าถัง อู้ปู้ชุนเซี่ยคงไม่มีอาวุธและชุดเกราะมากมายขนาดนี้ ไม่มีเสบียงอาหารมหาศาล และไม่มีทางเอาชนะกองทัพของจักรพรรดิและขุนนางเพื่อช่วยเหลือพวกเขาออกมาได้