บทที่ 130 นี่แหละคือกระแสธารอันน่าหวาดหวั่น

       เดิมทีฝูงชนที่เปี่ยมด้วยความโกรธแค้นต่างก็นิ่งเงียบไป มีเพียงเสียงร้องขอความเมตตา เสียงร้องขอชีวิตของคนรับใช้ผู้นี้

        และเสียงเหล่านี้ ทำให้ฝูงชนที่โกรธแค้นโดยรอบเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความเงียบ จากนั้นก็คือความเศร้าสลด ใช่แล้ว ตีเขาให้ตายแล้วจะเป็นอย่างไร? เขาเป็นเพียงผู้ไม่มีทะเบียนบ้านที่ถูกขายเข้าจวนมาตั้งแต่เล็กเท่านั้นเอง คนเช่นนี้อย่าว่าแต่ตีตายไปคนหนึ่งเลย ท่านต่อให้ตีตายไปหนึ่งหมื่นคนตระกูลขุนนางเก่าแก่ก็ไม่กระพริบตาเลยแม้แต่น้อย

        แต่ทุกคนกลับรู้สึกถึงความเศร้าสลดอย่างหนึ่ง

        “เจ้าไปเถอะ คนอย่างเจ้าต่อให้ตีตายไปหนึ่งหมื่นคน ตระกูลขุนนางเก่าแก่ก็ไม่เจ็บปวดใจหรอก ตีเจ้าให้ตายไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร เจ้าเพียงแค่จดจำเรื่องราวในวันนี้ไว้ก็พอแล้ว” ก็ยังคงเป็นคนที่เป็นหัวหน้าเมื่อครู่ที่เอ่ยปาก พูดจบเขาก็เอียงตัวหลีกทางให้โดยตรง

        ในไม่ช้าฝูงชนโดยรอบก็หลีกทางให้เขาเป็นทางหนึ่ง