บทที่ 1300 ทุกแห่งหนล้วนมีพี่ใหญ่

ดังนั้นการที่เฉิงเหยาจินเสนอความเห็นนี้ จึงไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับได้ยากนัก

"ข้าว่าใช้ได้ พอมาถึงที่นี่ ข้าถึงได้รู้ซึ้งว่า 'น้ำตื้นเต่าชุม' เป็นอย่างไร ขุนนางที่นี่ไม่เห็นหัวชาวบ้านว่าเป็นคนเลยจริงๆ แม้ตระกูลขุนนางในต้าถังจะทำเกินไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็ยังเหลือทางรอดให้ชาวบ้าน ต่อให้ทำผิดกฎหมายก็ไม่กล้าทำอย่างโจ่งแจ้ง"

"แต่ที่นี่ อีกนิดเดียวก็จะฆ่าคนกลางถนนกันแล้ว" ซิรื่อกุ้ย พยักหน้าเห็นด้วย

ซิรื่อกุ้ยพูดเช่นนี้โดยไม่กลัวใครครหา แม้แม่ทัพชั้นผู้ใหญ่เหล่านี้จะมาจากตระกูลขุนนาง แต่สิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นความจริง

หลี่เต้าจงและคนอื่นๆ ย่อมไม่ถือสา อันที่จริงยิ่งเป็นตระกูลชั้นสูง การปกครองชาวบ้านย่อมมีอยู่บ้าง แต่จะให้บีบคั้นจนตายคงไม่ทำ เมื่อถึงระดับนี้ ทุกคนรู้ดีกว่าใครว่าราษฎรคือทรัพย์สินที่ล้ำค่าที่สุด แน่นอนว่าการมีลูกหลานล้างผลาญในตระกูลเป็นเรื่องปกติที่เลี่ยงไม่ได้ แต่โดยส่วนใหญ่ ตระกูลชั้นสูงยิ่งต้องระวังตัว เพราะไม่อยากถูกฮ่องเต้เพ่งเล็ง