บทที่ 1322 สรุปแล้วพวกเราเป็นคนของใครกันแน่

หลังจากพบจ้าวอู่แล้ว หลี่ซื่อจีก็จัดแจงให้เขาไปพักอีกด้านหนึ่ง จากนั้นจึงนำตัว ซุนไต้ปิน แม่ทัพผู้รักษาเมืองเหลียวตงเข้ามา

"คาราวะท่านแม่ทัพหลี่ และท่านแม่ทัพทุกท่าน" เมื่อเข้ามาในกระโจมบัญชาการ ซุนไต้ปินก็วางตัวสงบเสงี่ยม ทำความเคารพทุกคนอย่างนอบน้อม

หลี่ซื่อจีไม่ได้สั่งให้ทหารมัดตัวเขาแต่อย่างใด

ตั้งแต่นาทีที่ยอมจำนนในเมือง จนกระทั่งทหารต้าถังรวมพลพวกเขาและพามายังค่ายเชลยศึกนอกเมือง ทหารต้าถังล้วนปฏิบัติต่อทหารเกาจวี้ลี่ทุกคนอย่างสุภาพให้เกียรติ

"ท่านแม่ทัพซุนเกรงใจกันเกินไปแล้ว ในที่นี้ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณท่านแม่ทัพซุน หากไม่ใช่เพราะท่านแม่ทัพซุนเห็นแก่คุณธรรมความถูกต้อง สงครามระหว่างสองทัพคงทำให้มีผู้บาดเจ็บล้มตายไม่น้อย" หลี่ซื่อจีกล่าวด้วยรอยยิ้ม "ราษฎรและทหารเกาจวี้ลี่ควรโชคดีที่มีผู้นำเช่นท่าน"