บทที่ 1330 การนับถอยหลังของเกาจùลี่

"อันที่จริง สิ่งที่แม่ทัพโหวจวินจี๋กล่าวมาก็มีเหตุผลไม่น้อย" หลี่ซื่อจีครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น

เมื่อสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เขา หลี่ซื่อจีจึงกล่าวต่อ "หากสมมติว่าพวกท่านเป็นผู้บัญชาการกองทัพหกหมื่นนายนี้ ลองคิดดูสิ ในสถานการณ์ที่เข้าใจว่าแนวป้องกันเหลียวตงยังคงอยู่ แม้รู้ว่าในพื้นที่แถบนี้มีทหารม้าต้าถังอยู่สองหมื่นนาย แต่พวกท่านจะกลัวการถูกซุ่มโจมตีหรือไม่?"

ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้น เซวียว่านจวิน ก็เอ่ยถามด้วยความลังเล "ท่านแม่ทัพหลี่ ความหมายของท่านคือ เพราะกองทัพฝ่ายตรงข้ามมีจำนวนมหาศาล พวกเขาจึงไม่กลัวการซุ่มโจมตีใดๆ และจะเร่งเดินทัพผ่านทุกสภาพภูมิประเทศอย่างรวดเร็วใช่หรือไม่?"

"ถูกต้อง ตามหลักเหตุผลเป็นเช่นนั้น พวกท่านคงเห็นคำสั่งของยวนก้ายซูเหวินแล้ว ที่สั่งให้เร่งนำทัพไปช่วยแนวหน้าให้เร็วที่สุด ในเวลานี้หากมีทหารม้าหน่วยหนึ่งคอยก่อกวนอยู่ด้านหน้า พวกท่านคิดว่าพวกเขาจะเข้าใจว่าอย่างไร? หรือหากเป็นพวกท่าน พวกท่านจะคิดอย่างไร?" หลี่ซื่อจีมองหน้าทุกคนแล้วถามกลับ

"ข้าคงคิดว่าการโจมตีเมืองของต้าถังเข้าสู่ช่วงวิกฤตแล้ว ดังนั้นจึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางไม่ให้เราไปถึงแนวหน้าเหลียวตง" โหวจวินจี๋ไตร่ตรองแล้วตอบ