บทที่ 1337 อานุภาพของดินระเบิดสีเหลืองสี่ร้อยกิโลกรัม

หลี่ซื่อจีมองหน้าเขา แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มออกมา "จริงหรือ? เช่นนั้นข้าจะบอกเจ้าว่าเหตุใดข้าจึงเกลี้ยกล่อม แม้ครั้งนี้พวกเจ้าจะเตรียมเสบียงมาพร้อมสรรพ แต่เสบียงเหล่านั้นจะพอให้พวกเจ้ากินได้นานเท่าใด? ครึ่งเดือนพอหรือไม่?"

"หนึ่งเดือนพอหรือไม่? ถูกพวกเราล้อมไว้ที่นี่ พวกเราสามารถรับการส่งกำลังบำรุงได้ตามใจชอบ แต่พวกเจ้าทำได้หรือ?"

"ที่สำคัญกว่านั้น เจ้าคิดว่ากองทัพต้าถังนับแสนนายที่ล้อมพวกเจ้าอยู่ที่นี่... เจ้าคิดว่าสถานการณ์ที่แนวหน้าเหลียวตงจะเป็นเช่นไร?"

เมื่อหลี่ซื่อจีพูดจบเขาก็เงียบเสียงลง ฮูต๋าเอ๋อร์นิ่งเงียบไปทันที เขาพยายามหลีกเลี่ยงที่จะคิดถึงเรื่องนี้มาตลอด เขาไม่ได้ใส่ใจคำพูดของหลี่ซื่อจีที่บอกว่ามีทหารต้าถังนับแสนนาย แต่เมื่อเงยหน้ามองออกไป เห็นกองทัพต้าถังที่ดาหน้ากันมาเต็มขุนเขาและท้องทุ่ง รวมถึงความหนาแน่นของรูปขบวนทัพต้าถังในขณะนี้

ต่อให้ไม่ถึงแสนกว่า แต่เจ็ดแปดหมื่นหรือหนึ่งแสนนายย่อมมีแน่