บทที่ 1347 เพื่อให้พวกเขาอยู่รอด ข้าจึงต้องปล่อยพวกท่านรอดไป

หลิวเจ้าไม่ได้เอ่ยวจีใด เพียงยืนมองเกาเจี้ยนอู่ ที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอยู่เงียบๆ

จนกระทั่งเกาเจี้ยนอู่สงบสติอารมณ์ลงได้ เขาจึงมองไปที่หลิวเจ้า ทั่วทั้งเกาจวี้ลี่ ต่างรู้กันดีว่าคนผู้นี้คือหน่วยกล้าตายของยวนก้ายซูเหวิน เป็นสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุดของยวนก้ายซูเหวิน

แต่บัดนี้ คนที่ยวนก้ายซูเหวินไว้ใจที่สุดกลับจะแทงข้างหลังเขาในยามสำคัญที่สุด จะไม่ให้เกาเจี้ยนอู่ดีใจได้อย่างไร?

เกาเจี้ยนอู่ไม่ใช่คนทะเยอทะยาน แต่ในฐานะกษัตริย์ผู้รักษาแผ่นดินก็นับว่าทำได้ไม่เลว อย่างน้อยหากไม่มีการบีบคั้นจากยวนก้ายซูเหวิน เกาจวี้ลี่คงไม่ตกอยู่ในสภาพสิ้นหวังเช่นวันนี้

แต่พูดไปตอนนี้ก็สายเกินแก้ เกาจวี้ลี่เหลือเพียงเมืองเปียงยาง เมื่อเหลือแค่เปียงยาง ก็หมายความว่าเกาจวี้ลี่ได้ล่มสลายไปแล้ว