บทที่ 1355 ราษฎรต้าถัง พวกเจ้าติดค้างข้าแล้ว

พิธีสักการะฟ้าดินอันศักดิ์สิทธิ์ กลับกลายมาเป็นงานใหญ่แห่งการสละราชสมบัติของหลี่ซื่อหมินให้แก่หลี่เค่อไปเสียอย่างนั้น ส่วนเรื่องราวหลังจากนั้นหลี่เค่อแทบไม่ได้ฟังเลย เขาหมดความสนใจในทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว

ตั้งแต่ข้ามมิติมาจนเติบใหญ่ ข้าอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจแสดงละคร สร้างคาแรคเตอร์อย่างขะมักเขม้น สุดท้ายกลายเป็นว่าการสร้างคาแรคเตอร์นั้นกลับมามัดตัวข้าเองเสียได้

ประเด็นสำคัญคือ เขาคาดไม่ถึงเลยว่าเสด็จพ่อของเขาจะเล่นใหญ่ขนาดนี้ เล่นใหญ่แบบที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ และเล่นใหญ่แบบที่ทำให้ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วหล้าภายในเวลาอันสั้น

แถมหลี่ซื่อหมินยังจับจุดอ่อนของเขาได้อย่างแม่นยำ หลี่เค่ออาจจะทำตัวเหลวไหลได้ หลี่เค่ออาจจะเล่นลูกไม้ได้ แต่หลี่เค่อมีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือเขาไม่เคยเพิกเฉยต่อเรื่องของราษฎรตาดำๆ

เพราะเขารู้ดีว่า สำหรับตระกูลขุนนางใหญ่โต การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย หรือแม้แต่การเปลี่ยนแปลงใหญ่ๆ บางอย่าง อาจไม่ได้ส่งผลกระทบถึงรากฐานของพวกเขา แต่สำหรับราษฎรทั่วไป เพียงแค่ความผิดพลาดเล็กน้อยในนโยบายของราชสำนัก ก็อาจทำให้บ้านแตกสาแหรกขาดได้