บทที่ 136 ขอให้ปณิธานของเตี้ยนเซี่ยจงคงอยู่ชั่วนิรันดร์

       คุกศาลต้าหลี่ คุกหลวง ที่นี่คุมขังนักโทษหนัก และสกุลเจิ้งสาขานี้รวมทั้งสิ้นหนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ดคนต่างก็อยู่ที่นี่ ถูกคุมขังแยกกันในห้องขังที่แตกต่างกัน แต่ก็อยู่ในที่เดียวกัน แน่นอนว่า ไม่รวมทาสและอื่นๆ

        พวกเขาได้รับราชโองการที่หลี่ซื่อหมินทรงอ่านแล้ว ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นที่ดังมาจากห้องขังที่แตกต่างกัน ผู้ที่อายุมากที่สุดท่านหนึ่ง ก็คือประมุขของสาขานี้ เจิ้งหรง อายุเจ็ดสิบสามปีแล้ว สองมือของเขาสั่นเทาไม่หยุด ในมือถือราชโองการอยู่ ไม่รู้ว่าเขาสั่นเทาด้วยเหตุใด

        ทันใดนั้น ในห้องขังที่เงียบสงัดและหนาวเย็นก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังขึ้น ในไม่ช้าผู้คุมข้างนอกก็นำคนเข้ามา และยังนำคนมาถึงหน้าเจิ้งหรงโดยตรง

        เจิ้งหรงเงยหน้าขึ้นมองดูข้างนอก หลี่เค่อ โดยสิ้นเชิงไม่ได้ปิดบังสถานะของตัวเองแต่กลับมีคนสองคนที่อยู่ข้างหลังเขาคลุมอยู่ในเสื้อคลุมยาว ก็มองไม่เห็นรูปร่าง ข้างกายยังคงมีผู้คุมตามมาด้วย

        “สู่หวางเตี้ยนเซี่ยมาเพื่อดูนักโทษอย่างพวกเราเช่นนั้นรึ?” มือของเจิ้งหรงพลันไม่สั่นอีกต่อไป เขามองดูหลี่เค่อด้วยสีหน้าที่เย็นชา พยายามยืดร่างกายที่แก่ชราของตนเองให้ตรง