บทที่ 1369 ข้าพูดได้เพียงเท่านี้

เมื่อได้ยินคำพูดของซงจ้านกานปู้ เฉินเสวียนจ้างก็อดหัวเราะไม่ได้ การเยาะเย้ยแค่นี้เขาไม่สนใจแม้แต่น้อย ออกบวชมาสิบกว่าปี เรื่องอื่นไม่พูดถึง แต่เรื่องการควบคุมอารมณ์เขาถือเป็นระดับปรมาจารย์

เรื่องพรรค์นี้เขาไม่เก็บมาใส่ใจเลย เฉินเสวียนจ้างยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า "จะมั่นคงหรือไม่ก็ช่างเถิด บางทีข้าอาจจะหาสาวงามในเมืองฉางอันสักคน หรือจะว่าไป ตอนที่ข้าเดินทางผ่านแดนตะวันตกผ่านเมืองแม่หม้าย ที่ขึ้นชื่อเรื่องสาวงาม ชาวเมืองนั้นมีราชินีที่เคยพึงใจในตัวข้า"

"เพียงแต่ตอนนั้นข้าไม่ได้ตกลง ตอนนี้พอนึกย้อนกลับไป ตอนนั้นข้าก็หวั่นไหวอยู่เหมือนกัน แม้สุดท้ายจะปฏิเสธไป แต่ตอนนี้ได้ข่าวว่านางอยู่ที่ฉางอันแล้ว แถมยังมีชีวิตที่ดีกว่าเมื่อก่อน พอกลับไปคราวนี้ ข้ากะว่าจะไปพูดคุยกับนางสักหน่อย"

"ไม่แน่ว่าข้าอาจจะได้สานต่อวาสนาเดิมกับนางก็ได้"

ซงจ้านกานปู้ถึงกับพูดไม่ออก ท่านช่างซื่อตรงจริงๆ แต่เรื่องที่เฉินเสวียนจ้างพูดเมื่อครู่ มันทำให้เขารู้สึกแย่จริงๆ คือความพยายามทั้งหมด สุดท้ายกลับไม่ได้อะไรเลย ตัวเองก็ไม่ได้เสพสุข นี่มันน่าอึดอัดใจยิ่งนัก