บทที่ 1394 ล้วนเป็นปัญหา

แม้เรื่องเหล่านี้จะกลายเป็นอดีตไปแล้ว แต่การได้มานั่งเป็นประธานในการประชุมขุนนางครั้งใหญ่ หลี่เค่อยังคงมีความรู้สึกที่แตกต่างออกไป โดยเฉพาะวันนี้ขุนนางจากทั่วทุกสารทิศเดินทางมากันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา แม้แต่ เผยสิงเจี่ยน ที่ไม่ได้กลับมาจาก เขตสงครามจงหัว (เขตสงครามภาคกลาง) หลายปีก็ยังกลับมา

เช่นเดียวกับแม่ทัพนายกองที่ไปทำศึกทางไกลในเกาจวี้ลี่ ซินหลัวและไป่จี้ต่างเดินทางกลับมายังฉางอันจนครบถ้วน แม้แต่ หลี่ซื่อจี ก็ถูกย้ายกลับมายังฉางอันแล้วเช่นกัน

เพราะก่อนหน้านี้ที่หลี่ซื่อจีไปประจำการที่โยวโจวและพื้นที่อื่นๆ ก็เพื่อเตรียมทำศึกปราบเกาจวี้ลี่ แต่บัดนี้พื้นที่ใจกลางแผ่นดินต้าถังแทบไร้ซึ่งศัตรู แม้จะยังคงต้องคงกองกำลังทหารไว้ส่วนหนึ่ง แต่จำนวนก็สามารถลดทอนลงไปได้มาก

ทหารท้องถิ่นจำนวนไม่น้อยเปลี่ยนสถานะเป็นกองกำลังรักษาความสงบ (จื้ออันจวิน) ประจำการในพื้นที่ ส่วนทหารบางส่วนก็ได้รับปูนบำเหน็จตามความดีความชอบ ซึ่งเรื่องเหล่านี้ย่อมมีกฎเกณฑ์รองรับอยู่แล้ว

หลี่เค่อไม่จำเป็นต้องลงมาแต่งตั้งด้วยตนเองทีละคน ในภายหลังสำนักซ่างซูเสิ่ง (สำนักบริหารราชการแผ่นดิน) ย่อมมีคนรวบรวมข้อมูลจัดการเอง