บทที่ 140 ท่านพ่อ ว่านอนสอนง่ายหน่อย อย่าอาละวาดสิ

        หลังจากทำลายราชโองการที่ฉางหลินเขียนไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว หลี่เค่อถึงได้เงยหน้าขึ้นมองหลี่ซื่อหมินอย่างน้อยใจ “แค่นี้พระองค์ยังจะกล้าตรัสว่านิสัยของลูกเหมือนกับซู่กั๋วกงอีกรึ? พระองค์นี่บ้าระห่ำยิ่งกว่าซู่กั๋วกงเสียอีก”

หลี่ซื่อหมิน: “…” นี่คือประเด็นสำคัญรึ?! นี่คือประเด็นสำคัญรึ! จุดสนใจของเจ้าอยู่ที่ไหนกัน!

        “ท่านพ่อ ว่านอนสอนง่ายหน่อย อย่าอาละวาดสิ เรื่องของบ้านเมือง จะมาล้อเล่นได้อย่างไร” หลี่เค่อรีบปลอบใจอีกประโยคหนึ่ง

        มุมปากของฉางหลินกระตุกเล็กน้อย หรือไม่ พวกท่านพ่อลูกก็ให้ดาบข้าเล่มหนึ่งเสียเถอะ? ข้าไม่อยากจะทนทุกข์ทรมานเช่นนี้อีกแล้ว เขารู้สึกว่าตนเองหากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วคงจะต้องถูกฆ่าปิดปาก

        “เจ้าลูกทรพี!” พระนลาฏของหลี่ซื่อหมินเส้นเลือดปูดขึ้นมาโดยตรง หยิบไม้ในพระหัตถ์ขึ้นมาแล้วก็ไล่ตามมา เจ้าคิดว่าข้ากำลังเล่นขายของกับเจ้ารึ? หลี่เค่อร้องเสียงประหลาดหันหลังกลับแล้ววิ่งหนี ทั้งท้องพระโรงพลันวุ่นวายไปหมด