บทที่ 1404 บทส่งท้าย : หรือฉันยังไม่เข้าใจตัวเองอีก

กวาดตามองคอมเมนต์ของทุกคนแวบหนึ่ง หลี่เค่อก็เอ่ยต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉย "บอกว่าพวกนายเป็นพวกปลาลอดตาข่าย (พวกเรียนไม่จบ/ความรู้น้อย) ก็ไม่เชื่อ ดันมาหาว่าฉันเป็นซะงั้น นี่มันบทกวี ไต้เปยไป๋โถวเวิง (แทนความโศกเศร้าของชายชราผมขาว) ของ หลิวซีอี๋ ต่างหาก"

"อย่ามาหลอกกันน่า หลิวซีอี๋พวกเรารู้จักดี เขาเป็นขุนนางในรัชศกเซิ่งจง ตำแหน่งสูงสุดถึงระดับเสนาบดีเจ้ากระทรวง แต่ในรวมบทกวีของหลิวซีอี๋มีบทนี้ที่ไหนกัน?"

"นั่นสิ สตรีมเมอร์ นายต่างหากที่เป็นพวกปลาลอดตาข่าย?"

"ต่อให้นายไม่อยากบอก ก็ไม่ควรแต่งเรื่องมั่วๆ ขึ้นมานะ"

หลี่เค่อชะงักไปเล็กน้อย เอิ่ม... เขานึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง หลิวซีอี๋ไต่เต้าไปจนถึงตำแหน่งเสนาบดีในสังกัดสำนักซ่างซูเสิ่งจริงๆ แต่เจ้าตัวได้แต่งกลอนบทนี้ไว้หรือไม่ หลี่เค่อก็ไม่รู้เหมือนกัน