บทที่ 1407 บทส่งท้าย : มันข้ามผ่านกาลเวลามาแล้ว

ทำไมถึงเรียกว่าเป็นรสนิยมขี้แกล้งน่ะหรือ เรื่องนี้ก็เหมือนกับตอนที่หลี่เค่อเที่ยวตระเวนฝังหลักเขตแดนต้าถังไปทั่วโลกนั่นแหละ ของบางอย่าง แม้ตายไปแล้ว ไม่ได้อยู่เห็นคนรุ่นหลัง แต่การทิ้งอะไรบางอย่างไว้ให้พวกเขา โดยตัวมันเองก็คือความขี้แกล้งแบบหนึ่ง ลองจินตนาการว่าคนในอีกพันกว่าปีข้างหน้าต้องมานั่งคาดเดาที่มาของสิ่งที่คุณทิ้งไว้ มันก็น่าสนุกไม่ใช่หรือ?

ดังนั้นตอนที่หลี่เค่อสร้างคฤหาสน์ฉินอ๋อง เขาจึงทำสิ่งนี้ขึ้นมา ความจริงข้างในไม่ได้มีของมีค่าอะไร ใส่ไว้เพียงทองคำก้อนขนาดเท่ากำปั้น กับกล่องไม้ปิดผนึกที่มีจดหมายอยู่ข้างใน

หลังจากเขาตาย ไม่ว่าใครจะมาค้นเจอ ก็ไม่สำคัญ นี่แหละคือการแกล้งไม่ใช่หรือ?

แต่หลี่เค่อคาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมีโอกาสมาเปิดของที่ตัวเองแกล้งทิ้งไว้ด้วยมือตัวเอง

ตอนที่ทำสิ่งนี้ เหล่านายช่างเป็นคนช่วยจัดการให้ ด้านหลังก้อนหินมีการออกแบบเว้นพื้นที่ว่างไว้อย่างแนบเนียน แต่หลี่เค่อก็ไม่แน่ใจว่ามันจะคงอยู่ได้ถึงหนึ่งพันสี่ร้อยปีหรือไม่