บทที่ 1411 บทส่งท้าย : สิ่งที่เรียกว่าอารยธรรมและการสืบทอด

การพัฒนาของ เมืองต้าถังราตรีประดับดาว (ต้าถังปู้เย่เฉิง) ก้าวไกลเกินกว่าจินตนาการของหลี่เค่อมากนัก การที่ที่นี่เป็นทั้งเขตเมืองเก่าและศูนย์กลางการค้าในเวลาเดียวกัน นับเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง

แม้หลี่เค่อจะเคยไปเยือนเมืองโบราณมาบ้าง เช่น ลี่เจียง หรือ ต้าหลี่ แต่ก็ไม่อาจเทียบกับขนาดของเมืองต้าถังราตรีประดับดาวได้เลย

เมืองโบราณขนาด 9 ตารางกิโลเมตร จากข้อมูลที่หลี่เค่อค้นหา อาคารในเมืองโบราณแห่งนี้ล้วนมีอายุอย่างน้อยแปดร้อยปีขึ้นไป แต่มีอาคารที่หลงเหลือมาจากยุคสมัยของเขาเพียงไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วน

และอาคารส่วนที่ผ่านลมฝนมาหนึ่งพันสี่ร้อยปีนี้ ส่วนใหญ่ก็ผ่านการบูรณะซ่อมแซมมานับครั้งไม่ถ้วน แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะดูไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก แต่โครงสร้างภายในที่เป็นคอนกรีตเสริมเหล็กนั้นถูกเปลี่ยนแทนที่ไปนานแล้ว

แต่อย่างไรก็ตาม ที่นี่ก็คือเมืองโบราณอยู่วันยังค่ำ