บทที่ 1423 บทส่งท้าย : หมู่บ้านพันปี

"สวัสดีครับคุณปู่ พวกผมมาจากฉางอัน มาที่นี่อย่างแรกคือมาเที่ยว อย่างที่สองคืออยากจะมาศึกษาประวัติศาสตร์ของที่นี่ครับ" หลี่เค่อยิ้มพลางกล่าวทักทายอีกฝ่าย

"ฮ่าๆ พ่อหนุ่ม งั้นพ่อหนุ่มก็มาถูกที่แล้วล่ะ หมู่บ้านสกุลจางของพวกเราน่ะ เป็นสถานที่ที่สืบทอดกันมายาวนานกว่าพันปีเชียวนะ" คุณปู่หัวเราะร่า

หลี่เค่อนั่งลงข้างๆ พวกเขาอย่างเป็นกันเอง แล้วยิ้มถามว่า "คุณปู่ครับ ปีนี้คุณปู่อายุมั่นขวัญยืนเท่าไหร่แล้วครับ"

"ปู่ยังไม่แก่หรอก ปีนี้แปดสิบเก้าแล้ว หมู่บ้านสกุลจางของพวกเราน่ะเป็นหมู่บ้านคนอายุยืน ในกลุ่มพวกเรานี้นะ คนที่อายุน้อยที่สุดก็ปาเข้าไปแปดสิบเจ็ดแล้ว ส่วนคนที่อายุมากที่สุดปีนี้หนึ่งร้อยเจ็ดปีแล้ว!" คุณปู่ยิ้มอย่างภูมิใจ

หลี่เค่อกวาดตามองคนแก่กว่ายี่สิบคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ พวกเขามองดูหลี่เค่อด้วยรอยยิ้มเช่นกัน พูดตามตรง คนแก่หลายคนในนี้ดูไม่เหมือนคนอายุแปดสิบกว่าเลยจริงๆ