บทที่ 1425 บทส่งท้าย : ที่นี่ก็เจอคนคุ้นเคยได้เหมือนกัน

หลังจากออกจากหมู่บ้านสกุลจาง หลี่เค่อและผู้ช่วยก็ขับรถมุ่งหน้าขึ้นเหนือต่อไป เพื่อไปยังเขต เหอท่าว ของต้าถัง ที่นี่ก็เป็นแหล่งผลิตธัญพืชที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งของต้าถังเช่นกัน

ระบบแม่น้ำที่อุดมสมบูรณ์ทำให้ที่นี่กลายเป็นพื้นที่เกษตรกรรมชลประทานที่ทันสมัยแห่งหนึ่งของต้าถัง แต่ต่างจากบ้านเกิดในชาติก่อนของหลี่เค่อ ที่นี่มีประชากรไม่หนาแน่นนัก สภาพพื้นที่คล้ายกับ ที่ราบตงเป่ย (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ) คือเป็นตัวแทนของการทำเกษตรกรรมด้วยเครื่องจักรขนาดใหญ่

ในอดีตที่นี่ยังเคยเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ม้าที่สำคัญของต้าถัง และแนวพื้นที่ตามแม่น้ำฮวงโหลงไปจนถึง หนิงเซี่ย ก็ไม่ได้กลายเป็นทะเลทรายเวิ้งว้างเหมือนในโลกยุคหลังของชาติเดิม

เนื่องจาก ทะเลทรายเหมาอูซู่ และทะเลทรายอื่นๆ ไม่ได้ถือกำเนิดขึ้น ดังนั้น เทือกเขาเฮ่อหลาน จึงทำหน้าที่กั้นขวางระหว่างความแห้งแล้งกับผืนดินอันอุดมสมบูรณ์ พื้นที่ทางตะวันออกของเทือกเขาเฮ่อหลานแทบทั้งหมดจึงเป็นป่าไม้อันหนาทึบ ตลอดทางที่ผ่านมา หลี่เค่อแทบไม่อยากเชื่อสายตาว่าที่นี่เคยเป็นส่วนหนึ่งของบ้านเกิดเขาในอดีต

อย่างเช่นเมือง อูไห่ ในชาติแรกของหลี่เค่อ เมืองนี้แทบจะเรียกได้ว่าไม่เหมาะแก่การอยู่อาศัยของมนุษย์ เหมืองถ่านหินและทะเลทรายทำให้เมืองถูกกัดเซาะด้วยพายุทรายตลอดทั้งปี ท้องฟ้าเป็นสีเหลืองขุ่นเกือบตลอดเวลา